 |
| Σοφός |
Εγγραφή: 18 Αύγ 2009 18:49
Δημοσιεύσεις: 474
Level: 20
HP: 107 / 893
   |
MP: 426 / 426
   |
EXP: 474 / 518
   |
|
Στον μύθο..
Ο ευνουχισμός του Ουρανού
... και η Μητέρα Γη γέννησε τις τρεις ερινύες, τις μέγαιρες πού εκδικούνται τα εγκλήματα της πατροκτονίας και της επιορκίας, και συγκεκριμένα την Αληκτώ, την Τισιφόνη και τη Μέγαιρα. Από το αίμα αυτό ξεπήδησαν και οι νύμφες της μελιάς, οι Μελίες ...
Ο Καλυδώνιος Κάπρος
... τελικά η γυναίκα του η Κλεοπάτρα επεισε τον Μελεαγρο να πάρει τα οπλα και αυτός σκότωσε και τούς δυό εκείνους θεΙους του, παρ' ότι τούς υποστηριζε ο Απόλλων οπότε οι Ερινύες ορμηνεψαν την Αλθαία να πάρει από την κασελα το ακαφτο κλαρί και να το ρίξει στη φωτιά. ...
Οιδίπους
... Μερικοί λένε ότι ο Οιδίπους, τον οποίον καταδίωκαν οι Ερινύες κατηγορώντας τον ότι προκάλεσε το θάνατο της μητέρας του, παρέμεινε βασιλιάς της Θήβας, ώσπου πέθανε ηρωικά σε κάποια μάχη (6). Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι τον έδιωξε από τη Θήβα ο Κρέων, ο αδελφός της Ιοκάστης. Προηγουμένως όμως καταράστηκε τον Ετεοκλή και τον Πολυνείκη - οι οποίοι ήταν ταυτόχρονα γιοι του και αδέλφια του - επειδή όλο αναίδεια του έστειλαν το πίσω μέρος του σφαγίου, και μάλιστα το γοφό, αντί της σπάλας πού άρμοζε σε βασιλιά. Έτσι λοιπόν οι δύο νέοι παρακολούθησαν αδάκρυτοι τον Οιδίποδα να εγκαταλείπει την πόλη πού απελευθέρωσε κάποτε από τη Σφίγγα . Αφού περιπλανήθηκε για χρόνια πολλά από χώρα σε χώρα με τη βοήθεια της πιστής του κόρης Αντιγόνης, κατέληξε στον Κολωνό της Αττικής, όπου υπάρχει Ιερό άλσος των Ερινυών. Αυτές τον καταδίωξαν μέχρι θανάτου και τότε τον έθαψε ο Θησεύς στο Ιερό των Σεμνών Θεαίνων στην Αθήνα, αφού τον έκλαψε στο πλευρό της Αντιγόνη ...
Οι Επίγονοι
... Ελλάδα , Ασία και όλες οι χώρες του κόσμου: μη δώσετε ποτέ καταφύγιο στους φονιάδες μου! φώναξε. Οι εκδικήτριες Ερινύες τότε κυνήγησαν και τρέλαναν τον Αλκμέωνα ...
Η δίκη του Ορέστη
... Σε απόσταση εφτά σταδίων περίπου από την Μεγαλόπολη, αριστερά από το δρόμο πού οδηγούσε στη Μεσσήνη, έβλεπε κανείς το Ιερό των Μανιών, έτσι ονομάζονταν οι Ερινύες, οι οποίες προκαλούσαν άγριους παροξυσμούς μανίας στον Ορέστη , επίσης ένα μικρό λόφο και το πέτρινο δάχτυλο πάνω του πού το αποκαλούσαν Δακτύλου Μνήμα. Ήταν το σημείο όπου ο Ορέστης στην απελπισία του έφαγε ένα δάχτυλο από το χέρι του για να κατευνάσει τις μαύρες θεές, κάνοντας μάλιστα, μερικές τουλάχιστον να μεταμορφωθούν σε λευκές, ενώ ο ίδιος θεραπεύτηκε από την παραφροσύνη. Έπειτα έκοψε τα μαλλιά του στο κοντινό ιερό πού λεγόταν Κουρείο, δίπλα στο χωριό Άκη, και προσέφερε εξαγνισμούς στις μαύρες θεές και θυσίες στις λευκές, στις οποίες ακόμα και πολύ αργότερα συνηθιζόταν να θυσιάζουν μαζί με τις Χάριτες ...
Ο κατευνασμός των Ερινυών
... Με εκδηλώσεις ευγνωμοσύνης, καλές ευχές και ξόρκια κατά των καυτών ανεμών, της ξηρασίας, της ερυσίβης και της ανταρσίας οι Ερινύες - πού ονομάζονταν έκτοτε Σεμνές Θεές - αποχαιρέτησαν την Αθήνα. Τις συνόδεψε λαμπαδηφορία από νέους, αρχόντισσες και γερόντισσες (όλοι ντυμένοι στα πορφυρά κρατώντας το ξόανο της Αθηνάς) μέχρι την είσοδο βαθιάς σπηλιάς στη νοτιοανατολική άκρη του Αρείου Πάγου. Αφού τούς προσέφεραν τις θυσίες πού άρμοζε, κατέβηκαν οι Ερινύες στη σπηλιά πού τώρα πια λειτουργούσε ως μαντείο και - όπως το ιερό του Θησέα - καταφύγιο για τούς ικέτες ...
Μύθος του Αλκμέωνα
... Όταν οι Επτά πολέμησαν στις πύλες της Θήβας πήγε μαζί τους εξαναγκασμένος με από την γυναίκα του Εριφύλη ο μάντης Αμφιάραος . Ως μάντης ήξερε την τύχη της εκστρατείας και τον θάνατο που τον παραμόνευε . Πριν φύγει εξόρκισε τα δύο του παιδιά, τον Αμφίλοχο και τον Αλκμέωνα να πάρουν εκδίκηση για το άδικο χαμό του όταν ενηλικιωθούν σκοτώνοντας την μάνα τους … ...
Κατά τον Ησίοδο, από το αίμα που έσταξε η πληγή του Ουρανού, όταν τον ακρωτηρίασε ο γιος του Κρόνος, γεννήθηκαν και οι θεότητες Ερινύες. Για άλλους συγγραφείς θεωρούνταν γονείς τους ο Άδης και η Περσεφόνη, ενώ ο Αισχύλος τις θεωρεί κόρες της Νύχτας και ο Σοφοκλής κόρες της Γης και του Σκοταδιού. Οι Ερινύες ήταν φτερωτοί δαίμονες που καταδίωκαν την λεία τους πετώντας. Είχαν παρόμοιες αναλογίες και με τις υπόλοιπες υποχθόνιες θεότητες τις Κήρες και τις Άρπυες. Είχαν την δυνατότητα να μεταμορφώνονται γρήγορα και συχνά. Το μελανό δέρμα τους καλύπτονταν από μαύρα φορέματα. Τα πρόσωπα τους ήταν τρομαχτικά και φρικιαστικά. Τα μαλλιά τους ήταν ανάκατα με φίδια. Η ανάσα τους ήταν φαρμακερή, όπως φαρμακερός ήταν κι ο αφρός που έβγαινε από το στόμα τους. Η πνοή τους έβγαζε φλόγες και τα μάτια τους πετούσαν σπίθες. Έτσι, σκορπούσαν στο πέ¬ρασμα τους κάθε λογής αρρώστιες κι εμπόδιζαν ακόμη και τα φυτά ν' αναπτυχθούν.
Το σημαντικό έργο των Ερινυών
Έργο των Ερινυών ήταν η καταδίωξη των ενόχων, ειδικά όλων όσοι δεν είχαν τηρήσει τις υποχρεώσεις που υπαγορεύει η οικογενειακή στοργή. Δηλαδή η μέριμνα και η αγάπη των γονιών απέναντι στα παιδιά καθώς επίσης και το αντίστροφο. Επίσης, οι Ερινύες τιμωρούσαν και καταδίωκαν με λύσσα όλους όσοι είχαν διαπράξει φόνο, ήταν κυριευμένοι από μίσος και κακία, ήταν επίορκοι ή δόλιοι. Επίσης, τιμωρούσαν όλες τις αντίθετες πράξεις προς τη φυσική τάξη και αρμονία του κόσμου. Φτάνουν στο σημείο να τιμωρούν αυτούς που αρπάζουν τους νεοσσούς απ' τις φωλιές των πουλιών. Μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες μέσω των Ερινυών συμβόλιζαν τις τύψεις και τις ενοχές που κατακλύζουν την ψυχή και το μυαλό ενός άδικου, ενός κακού ή ενός εγκληματία και που τον οδηγούν στην καταστροφή του αποδεικνύοντας ότι, το μάτι της Θείας Δικαιοσύνης τα βλέπει όλα και μοιράζει στον καθένα δικαίως, εκείνη την αμοιβή που του αξίζει. Κανένας ένοχος δεν γλιτώνει από την αβυσσαλέα εκδίκηση τους, όσο κι αν αυτός πιστεύει ότι είναι ασφαλής. Σε ανύποπτο χρόνο, οι τρομακτικές Ερινύες χιμούν καταπάνω του, δεν τον αφήνουν σε ησυχία, ρημάζουν το σπίτι του, τον διώχνουν από κει και τον καταδιώκουν, ώσπου να πέσει αποκαμωμένος, τρελός απ'τα τραγούδια τους που πιλατεύουν τ'αυτιά του.
Ποιες και πόσες ήταν οι Ερινύες;
Ο Ευριπίδης αναφέρει ότι οι Ερινύες ήταν τρεις: η Αληκτώ (αυτή που τίποτα δεν την καταπραΰνει), η Τισιφόνη (αυτή που εκδικείται τους φόνους) και η Μέγαιρα (αυτή που εκδικείται το πνεύμα του μίσους). Στην Ιλιάδα του Ομήρου, βλέπουμε το θεό Άρη να τον καταδιώκουν οι Ερινύες επειδή βοήθησε τους Τρώες, αντίθετα προς την επιθυμία της μητέρας του Ήρας. Παρόμοια απειλή κρέμεται πάνω απ' τον Τηλέμαχο σε περίπτωση που έδιωχνε την Πηνελόπη από το πατρικό σπίτι. Η μητέρα του Μελέαγρου επικαλείται τις Ερινύες κατά του γιου της, που είχε σκοτώσει τ' αδέλφια της. Οι Ερινύες, σαν εκδικήτριες του φριχτότερου απ' όλα τα εγκλήματα, της πατροκτονίας, χρησίμεψαν για θέμα στους Έλληνες τραγικούς, ιδιαίτερα στους μύθους του Ορέστη και του Οιδίποδα. Οι συμφορές του Οιδίποδα προέρχονται από το ό,τι άθελα του, είχε καταστεί ένοχος απέναντι στους γονείς του. Σε άλλο μύθο, η Μέγαιρα, μαστίγωσε τόσο πολύ τις γυναίκες της αρχαίας Νύσας, ώσπου τρελάθηκαν και σκότωσαν τα παιδιά τους.
Η προστασία των Ευμενίδων
Ταυτόχρονα όμως οι υποχθόνιες θεότητες μπορούν και χάνουν το χαρακτήρα των αμείλικτων και στυγερών θεοτήτων. Όταν οι άνθρωποι τηρούν με ευλάβεια τους Συμπαντικούς Νόμους τότε είναι που οι Ερινύες μεταμορφώνονται σε Ευμενίδες, ευεργετικές θεότητες, που θεωρούνταν προστάτιδες των ξένων και των ζητιάνων. Επίσης οι Ευμενίδες απομάκρυναν από τον άνθρωπο ή μια χώρα, την καταστροφή, τις αρρώστιες, τον κίνδυνο, την ξηρασία, τους βλαβερούς ανέμους και έφερναν την ευφορία, την υγεία και την ευημερία.
ΠΗΓΗ: http://www.toxolyros.gr
Υψίπυλη
Ησίοδος Θεογονία
τριλογίας Oρέστειας του Αισχύλου_-_The_Remorse_of_Orestes_(1862).jpg)
|
|
