Η ΙΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

Επουράνια φλόγα

Πηγή: http://www.mythologia.8m.com/geometria.html

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΙΕΡΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ

Όπως αναφέρουν ο Αριστοτέλης και ο Στράβων, ο καθορισμός της ίδρυσης ιερών ακολουθούσε κάποιο νόμο, αλλά ουδής αναφέρει το περιεχόμενο του νόμου. Οπωσδήποτε αυτός θα σχετιζόταν με το θείον, συνδέοντας τα ιερά με τον έναστρο ουρανό, έτσι ώστε τα μέρη της γης που κατοικούνταν από ανθρώπους να βρίσκονται σε αρμονική σχέση με τους θεούς-Ουράνια σώματα.

Αλλά ακόμα κι αν δεχτούμε μια τέτοια άποψη αρμονίας μεταξύ θείων και ανθρωπίνων έργων, μας διαφεύγει ο νόμος που διέπει αυτή την αρμονία, την οποία εμείς σήμερα αμυδρά αντιλαμβανώμεθα με την μορφή της τριγωνοδαισίας, πιθανότατα επειδή ο αριθμός 3 (τρία) είναι ο, κατ' εξοχήν, ιερός αριθμός όλων των θρησκειών όλων των εποχών, από τα βάθη της προϊστορίας μέχρι και σήμερα.

Ο αριθμός τρία εθεωρείτω "ευτυχής αριθμός". Ακόμη, το τρία συμβόλιζε τον "Λόγο τον Νου και τη Θέληση", δηλαδή μια αποκρυφιστική εκδοχή της Δημιουργίας του κόσμου, αλλά επιπροσθέτως το "Κέντρο, την Ακτίνα και την Περιφέρεια" του κύκλου, που ήταν κι αυτός ιερό σχήμα, γιατί συμβόλιζε τον Ήλιο, την πηγή της Δημιουργίας. Έτσι φαίνεται ότι ο νόμος, τον οποίο αναφέρει ο Αριστοτέλης, επέβαλε την διάταξη αυτή των πόλεων, ιερών κ.λ.π. ώστε, ανά δύο, να σχηματίζουν ισοσκελή τρίγωνα, συνδεδεμένα μέσω της κορυφής τους με τους Δελφούς, τον ομφαλό, αν όχι της γης, τουλάχιστον της Ελλάδας!

ΙΣΟΣΚΕΛΗ ΤΡΙΓΩΝΑ

Αλλά ας δούμε κάποια στοιχεία. Αρκετά γνωστό είναι το ισοσκελές τρίγωνο της Ακρόπολης της Αθήνας, με τον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και τον ναό της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα με απόσταση 242 στάδια. Αν ήταν μόνο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σύμπτωση αλλά έχουμε πάρα πολλά παρόμοια τρίγωνα για να χαρακτηριστούν απλά συμπτώσεις.

ΔΕΛΦΟΙ

Εικόνα

Ίση απόσταση απ' το μαντείο των Δελφών έχουν:

Αθήνα - Ολυμπία, 660 στάδια

Ελευσίνα - Ιωλκός, 550 στάδια

Μεγαλόπολη - Φιγάλεια, 660 στάδια

Ιδαίον Ανδρο στην Κρήτη - Σμύρνη, 2198 στάδια

Πέλλα - Κέρκυρα, 1350 στάδια

Κινύρα Θάσου - Καρδαμύλη Χίου 1700 στάδια

ΔΗΛΟΣ

Εικόνα

Ίση απόσταση από το ιερό νησί της Δήλου έχουν:

Κόρινθος - Μυτιλήνη
Ασκληπιείο Κω - Ασκληπιείο Επιδαύρου
Αθήνα - Καρδαμύλη (Χίος)
Σμύρνη - Θήβα
Θέρμη Θεσσαλονίκης - Φίλιπποι
Δίκτυννα - Κνωσός
Ιδαίον άντρο - μαντείο Τροφωνίου
Σπάρτη - Πέργαμος
Ίλιον (Τροία) - Ιωλκός
Δελφοί - Αλεξάνδρεια
Αργος - Μυκήνες, 1200 στάδια

ΔΩΔΩΝΗ

Εικόνα

Ίση απόσταση από το ιερό της Δωδώνης έχουν:

Δελφοί - Ιωλκός (1050 στάδια)

Ολυμπία - Τροφώνιο μαντείο (1240 στάδια)

Ελευσίνα - ανάκτορο Νέστορα στην Πύλο (1600 στάδια)

Αθήνα - Σπάρτη (1700 στάδια)

Δήλος - Αλεξάνδρεια Τρωάδος (2482 στάδια)

Κνωσός - Μίλητος (3300 στάδια)

Ρώμη - Βυζάντιο

Αντίστοιχες ιδιότητες παρουσιάζουν επίσης η Αθήνα, η Σπάρτη, το Αργος, η Δωδώνη, η Κνωσός, και η Πέλλα
Η Σμύρνη ισαπέχει απ' την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη (1620 στάδια). (φ x 1000)
Ο Μαραθώνας ισαπέχει απ' την Αθήνα και από την Κάρυστο.
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΑΡΙΘΜΟΛΟΓΙΑ
Η απόσταση Ιωλκού - Ελευσίνας είναι 850 στάδια, το άθροισμα των γραμμάτων- αριθμών της λέξεως «Ελευσίς» είναι επίσης 850.
Ε=5 + Λ=30 + Ε=5 + Υ=400 + Σ=200 + Ι=10 + Σ=200 = 850

Η Χαλκίδα απέχει εξ' ίσου απ' την Θήβα και το Αμφιάρειο, 162 στάδια. Η απόσταση Θήβας Αμφιαρείου είναι 262 στάδια (162 x 1.62 = 2.62 αλλά και 100 x φ2= 262) το τρίγωνο υπακούει στην αρμονία του χρυσού αριθμού φ=1.62. Η Χαλκίδα ισαπέχει επίσης απ' την Αθήνα και τα Μέγαρα 314 στάδια. Δηλαδή παρουσιάζονται ο χρυσός αριθμός φ και το π εκατονταπλασιασμένα.

Η απόσταση Αθήνας - Σπάρτης είναι 800 στάδια ίση με την απόσταση Αθήνας - Δήλου. Απόσταση ίση με το ύψος της μεγάλης πυραμίδας της Αιγύπτου x 1001.

Η απόσταση Δελφών - Δήλου είναι 1460 στάδια, όσα έτη ήταν το μέγα έτος ή Σωθική περίοδος των Αιγυπτίων 1460 έτη. Κάθε 1460 έτη συμπληρώνει την εμφάνισή του ο Σείριος. Αν η απόσταση διαιρεθεί δια 4 δίνει 365.

ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ

Στο σχέδιο του Παρθενώνα δεν υπάρχει ούτε μία ευθεία γραμμή!
Το πλάτος του Παρθενώνα αντιστοιχεί σε γωνία ενός δευτερολέπτου της μοίρας στην Ισημερινό.

Οι κίονες του Παρθενώνα δεν είναι κάθετοι αλλά αν προεκταθούν νοητά προς τα επάνω συναντώνται στα 1852 μέτρα. Ο όγκος της νοητής πυραμίδας που σχηματίζεται είναι ο μισός της μεγάλης πυραμίδας της Αιγύπτου, 45.000.000 ελληνικά κυβικά πόδια.

Το κέντρο του Παρθενώνα ισαπέχει από το Θησείο, την Πνύκα, το Μνημείο του Φιλοπάππου, και το κέντρο του ναού του Ολυμπίου Διός τα οποία βρίσκονται σε κορυφές κανονικού οκταγώνου.

ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝΟΣ ΝΑΟΣ

Ο ναός του Επικουρείου Απόλλωνος στις Βάσσες Αρκαδίας χτίστηκε από τον Ικτίνο με καθοδήγηση των Ιερέων των Δελφών. Ο Στέλιος Πετράκης ανακάλυψε ότι ο ναός είναι έτσι χτισμένος που κάθε χρόνο να γλιστράει πάνω στην ειδική βάση του με γωνία τέτοια που να στρέφεται κατά 50.2 δευτερόλεπτα της μοίρας κάθε χρόνο στοχεύοντας στο ίδιο αστρικό σημείο λόγω της κίνησης του άξονα της γης.

Ο ναός λεηλατήθηκε απ' τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αύγουστο που αφαίρεσε και τα γλυπτά του, αλλά και από άλλους αργότερα που αφαιρούσαν μέταλλα απ' την ειδικά κατασκευασμένη βάση του. Δεν ξέρουμε αν μπορεί να ακολουθεί μέχρι σήμερα με την ίδια ακρίβεια την προκαθορισμένη του τροχιά προσανατολιζόμενος σε κάποιο αστρικό σημείο...

Σήμερα (Φεβρουάριος 2001) ο ναός παραμένει σκεπασμένος με νάιλον και σε πρόγραμμα διάλυσης και ανακατασκευής!!

Ο άξονας περιστροφής της γης έχει μια κλίση 23.5° Αυτός ο άξονας κινείται αργά διαγράφοντας κύκλο κάθε 25.920 χρόνια. Σαν παράδειγμα αναφέρω ότι σε 14.000 χρόνια το άστρο Vega θα έχει πάρει την θέση του σημερινού Πολικού Αστέρα που βλέπουμε στο βόρειο ημισφαίριο πάντα στον βορρά. Προφανώς αυτόν τον κύκλο συνυπολόγισαν στην κατασκευή οι κατασκευαστές του ναού.
Ξαναπαίζοντας με αριθμούς 60 x 432 = 25.920

ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΜΟΣ

Ένα από τα αρχαιότερα μαντεία και ιερά ήταν την Δωδώνης, Βρίσκεται στην ίδια ευθεία γραμμή με το μαντείο των Δελφών, την Ακρόπολη της Αθήνας και την Δήλο.

Μία άλλη μακριά ευθεία γραμμή λέγεται ότι ενώνει το Stonehedge, την Ακρόπολη της Αθήνας και την μεγάλη πυραμίδα της Αιγύπτου.

ΙΟΚΑΣΤΗ

ΔΗΛΟΣ: ΤΟ ΙΕΡΟ ΝΗΣΙ
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ, ΔΗΛΟΣ
Επιστρέψτε μου να σας παραθέσω μερικά στοιχεία από ένα νησί το οποίο βρίθει ΜΥΘΩΝ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ ΦΩΤΟΣ

Η Δήλος, μολονότι ένα από τα μικρότερα νησιά του Αιγαίου (6,85 τετρ. χλμ.), ήταν στην αρχαιότητα το διασημότερο και το ιερότερο απ’ όλα τα νησιά επειδή, σύμφωνα με τον μύθο, εκεί γεννήθηκε ο Απόλλωνας-Ήλιος, θεός του ημερήσιου φωτός και η Άρτεμις-Σελήνη, θεά του νυχτερινού φωτός – δηλαδή εκεί γεννήθηκε το Φως, που για τους Έλληνες ήταν πάντα το πολυτιμότερο αγαθό. Οι παλιότεροι κάτοικοι της Δήλου έκτισαν (γύρω στο 2.500 π.Χ.) τις ελλειψοειδείς καλύβες τους στην κορυφή του Κύνθου (113 μ. ύψος), από όπου, στις ταραγμένες και ανασφαλείς εκείνες εποχές, μπορούσαν εύκολα να εποπτεύουν και να ελέγχουν τη μικρή κοιλάδα και τη θάλασσα ολόγυρα. Οι Μυκηναίοι, που ήλθαν γύρω στα τέλη του 15ου αιώνα π.Χ., έχοντας ήδη εδραιώσει την κυριαρχία τους στο Αιγαίο, αισθάνθηκαν αρκετά ασφαλείς ώστε να εγκατασταθούν στην μικρή κοιλάδα πλάι στη θάλασσα.

Το Απολλώνιο Ιερό, εδραιωμένο ήδη από τους Ομηρικούς χρόνους, έφθασε στη μεγαλύτερη ακμή του στη διάρκεια των αρχαϊκών (7ος-6ος αι. π.Χ.) και κλασικών (5ος-4ος αι. π.Χ.) χρόνων. Έλληνες απ’ όλο τον τότε ελληνικό κόσμο συγκεντρώνονταν στο νησί για να λατρέψουν τον θεό του φωτός Απόλλωνα και την δίδυμη αδελφή του Άρτεμη, θεά της Σελήνης. Η Νάξος και κατόπιν η Πάρος προσπάθησαν να επιβληθούν εκμεταλλευόμενες την αίγλη του Ιερού. Αλλά η πόλη που κυριάρχησε τελικά ήταν η μακρινή Αθήνα, αιτιολογώντας την παρουσία της με διάφορους μύθους. Την περίοδο της τυραννίας του Πεισίστρατου (540-528 π.Χ.) ή των γιών του οικοδομείται ο Πώρινος Ναός του Απόλλωνα στον οποίο στεγάζεται ένα υπερφυσικού μεγέθους άγαλμα του θεού.

Το 478 π.Χ., μετά το τέλος των Περσικών πολέμων, ιδρύθηκε η Δηλιακή Συμμαχία των Ελληνικών πόλεων με στόχο την αντιμετώπιση μελλοντικών απειλών. Έδρα τη συμμαχίας ήταν η Δήλος? εκεί φυλασσόταν το τεράστιο ποσό των εισφορών των συμμαχικών πόλεων και εκεί γίνονταν οι συναντήσεις των αντιπροσώπων. Πολύ σύντομα η Δηλιακή Συμμαχία εξελίσσεται σε Αθηναϊκή ηγεμονία και οι ξύμμαχοι γίνονται υπήκοοι των Αθηναίων. Τα χρήματα του κοινού ταμείου μεταφέρθηκαν το 454 π.Χ. στην Ακρόπολη των Αθηνών, δήθεν για λόγους ασφαλείας, στην πραγματικότητα όμως για να χρηματοδοτήσουν το φιλόδοξο οικοδομικό πρόγραμμα του Περικλή. Το 476 π.Χ. άρχισε να οικοδομείται ο δεύτερος ναός του Απόλλωνα, ο Μέγας Ναός, ή Ναός των Δηλίων. Η οικοδόμηση του διακόπηκε μετά την μεταφορά του ταμείου στην Αθήνα, συνεχίστηκε την περίοδο της Δηλιακής ανεξαρτησίας (314-166 π.Χ.), αλλά ποτέ δεν ολοκληρώθηκε.

Τον χειμώνα του 426/5 π.Χ. οι Αθηναίοι έκαναν την “κάθαρση” της Δήλου, δήθεν για λόγους ευσεβείας. Άνοιξαν όλους τους τάφους που υπήρχαν στο νησί και μετέφεραν τα οστά και τα κτερίσματα στη Ρήνεια, όπου τα έθαψαν σ’ ένα κοινό λάκκο. Παράλληλα αποφάσισαν να μην γεννιέται και να μην πεθαίνει κανείς πια στη Δήλο, αλλά να μεταφέρονται οι επίτοκοι και οι βαριά άρρωστοι στη Ρήνεια. Από τότε κανείς δεν γεννήθηκε, κανείς δεν πέθανε και κανείς δεν τάφηκε στο Ιερό νησί, οι δε Δήλιοι, όπως επεδίωκαν οι Αθηναίοι, έγιναν απάτριδες. Το 422 π.Χ. ολοκλήρωσαν την «κάθαρση» εξορίζοντας όλο τον ντόπιο πληθυσμό. Αμέσως μετά την κάθαρση, παρά το γεγονός ότι ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση, οι Αθηναίοι αρχίζουν, από τύψεις ή από φόβο, το εξαιρετικά δαπανηρό έργο της οικοδόμησης ενός ακόμη ναού του Απόλλωνα από λευκό πεντελικό μάρμαρο και καθιερώνουν τα Δήλια, γιορτή προς τιμήν του Απόλλωνα κάθε πέντε χρόνια.

Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το Αιγαίο συνταράσσεται για σαράντα σχεδόν χρόνια από τους πολέμους των φιλόδοξων στρατηγών που τον διαδέχτηκαν. Ο Αντίγονος και ο γιος του Δημήτριος ο Πολιορκητής ίδρυσαν το Κοινόν των Νησιωτών με θρησκευτικό κέντρο τη Δήλο, η οποία κηρύχτηκε ελεύθερη και ανεξάρτητη (314 – 166 π.Χ.). Την εποχή της ανεξαρτησίας οι ηγεμόνες των ελληνιστικών κρατών συναγωνίζονται στην επιδεικτική οικοδόμηση λαμπρών κτηρίων στο ιερό νησί. Όλη η περιοχή του Ιερού ήταν γεμάτη με εκατοντάδες μαρμάρινα και χάλκινα αγάλματα, δαπανηρά αναθήματα πόλεων ή πλούσιων ιδιωτών, από τα οποία σώθηκαν μονάχα τα ενεπίγραφα βάθρα.

To Εμπορικό Κέντρο και η κοσμοπολίτικη Πόλη

Με την ήττα των Μακεδόνων από τους Ρωμαίους (Πύδνα, 168 π.Χ.) τελειώνει και η περίοδος της ανεξαρτησίας της Δήλου. Το 166 π.Χ. οι Ρωμαίοι την παραχωρούν ξανά στους Αθηναίους, οι οποίοι εξορίζουν και πάλι τους Δήλιους, και εγκαθιστούν στο νησί Αθηναίους εποίκους. Παράλληλα οι Ρωμαίοι, που ρυθμίζουν πλέον τις τύχες της Μεσογείου, ανακήρυξαν τη Δήλο ελεύθερο λιμάνι με στόχο να εξοντώσουν οικονομικά την αντίπαλο τους Ρόδο. Η απαλλαγή από τους φόρους, η ατέλεια, αλλά και η εξαιρετική γεωγραφική της θέση και η καταστροφή της Κορίνθου (146 π.Χ.), σημαντικότατου μέχρι τότε εμπορικού κέντρου, είχαν σαν αποτέλεσμα να συγκεντρωθεί εκεί όλο το διαμετακομιστικό εμπόριο μεταξύ Ανατολής και Δύσης, Βορά και Νότου. Η ισχυρή Ρόδος καταστράφηκε οικονομικά, ενώ το μικρό νησί έγινε πολύ σύντομα το maximum emporium totius orbis terrarum (Festus), δηλαδή το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο της οικουμένης. Στις πολύβουες προκυμαίες πλοία απ’ όλη τη Μεσόγειο φόρτωναν και ξεφόρτωναν διαρκώς τόνους εμπορευμάτων και χιλιάδες σκλάβους.

Φυσικό επακόλουθο ήταν η απότομη αύξηση του πληθυσμού και μια έντονη οικοδομική δραστηριότητα. Μέσα σε λίγες δεκαετίες δημιουργήθηκε μια Πόλη στις πλαγιές των έξι χαμηλών λόφων που περιβάλλουν την κοιλάδα του Ιερού. Αποτέλεσμα της γρήγορης αυτής ανάπτυξης ήταν η άναρχη οικοδόμηση, χωρίς πολεοδομικό σχέδιο, και χωρίς κανονικό ρυμοτομικό σύστημα, πράγμα που είναι περισσότερο φανερό στη “Συνοικία του Θεάτρου”, την παλιότερη και την πιο ακριβή συνοικία της πόλης. Σε σύγκριση με τις σύγχρονες της πόλεις η Δήλος δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια μικρή, κακοκτισμένη και βρώμικη εμπορική πόλη. Το μόνο που την έκανε ξεχωριστή ήταν η ύπαρξη του αρχαίου ιερού και οι μύθοι της.

Καταστροφή και εγκατάλειψη

Ο πλούτος που συγκεντρώθηκε στο νησί και οι φιλικές σχέσεις των Δηλίων με τη Ρώμη ήταν η κύρια αιτία της καταστροφής της Δήλου. Το νησί καταστράφηκε και λεηλατήθηκε δυο φορές: το 88 π.Χ. από τον βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη, που ήταν σε πόλεμο με τους Ρωμαίους, και το 69 π.Χ. από τους πειρατές του Αθηνόδωρου, συμμάχου του Μιθριδάτη. Μετά την δεύτερη καταστροφή η πόλη σιγά-σιγά συρρικνώθηκε, εγκαταλείφθηκε και ξεχάστηκε. Ο απολογητής του χριστιανισμού Τερτυλλιανός αναφέρει με χαρακτηριστική χαιρεκακία τον μεταγενέστερο Σιβυλλικό χρησμό: “ακόμη και η Σάμος θα γίνει άμμος και η Δήλος άδηλος”. Τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες υπάρχει ακόμη μια σημαντική χριστιανική κοινότητα στο νησί, όπως μαρτυρούν τα λείψανα επτά παλαιοχριστιανικών βασιλικών και το γεγονός ότι η Δήλος αναφέρεται ως έδρα επισκόπου. Μετά τον 7ο μ.Χ. αι. όμως φαίνεται πως ερημώνεται εντελώς και γίνεται για πολλούς αιώνες καταφύγιο πειρατών.

Οι ανασκαφές
Οι ανασκαφές, που άρχισαν το 1872 και συνεχίζονται ακόμη, έχουν αποκαλύψει το Ιερό και ένα μεγάλο μέρος της κοσμοπολίτικης ελληνιστικής πόλης. Τα ευρήματα φυλάσσονται στο Μουσείο Δήλου και περιλαμβάνουν (ολόκληρα ή τμήματα) περίπου 30.000 αγγεία, ειδώλια, μικροαντικείμενα, 8.000 γλυπτά, 3.000 επιγραφές. Το μεγαλύτερο μέρος των γλυπτών και ένα μικρό μέρος των αγγείων και των μικροαντικειμένων εκτίθενται στις έντεκα αίθουσες του Μουσείου Δήλου. Από το 1990 ολόκληρo το νησί έχει χαρακτηριστεί Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά και προστατεύεται από την UNESCO. Τα τελευταία χρόνια γίνεται ένα τεράστιο έργο συντήρησης και στερέωσης των μνημείων που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ελληνικό Κράτος.

Κείμενo: Παναγιώτης Χατζηδάκης, Αρχαιολόγος

ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΛΙΓΟ ΠΟΛΥ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙ ΓΙΑ ΙΣΟΣΚΕΛΗ ΤΡΙΓΩΝΑ
ΔΗΛΟΣ
Απέχει εξ ίσου από :
1) Ασκληπιείο της Κω - Ασκληπιείο Επιδαύρου (1020 στάδια).
2) Σμύρνη - Θήβα (1080 στάδια).
3) Ιδαίον Άντρον - Τροφώνιο μαντείο (1296 στάδια).
4) Δελφούς - Αλεξάνδρεια Τρωάδος (1460 στάδια).
5) Σπάρτη - Πέργαμο (1460 στάδια).
6) Ρόδο - Φυγαλεία Πελοπον. (1530 στάδια).
7) Ίλιο (Τρωάδος) - Ιωλκός
8) Αθήνα - Καρδαμύλη Χίου (800 στάδια).
9) Ρέθυμνο - Δύκτινα - Κνωσσό (1256 στάδια).
10) Κόρινθο - Μυτιλήνη (1188 στάδια).
11) Σαμοθράκη - Θέρμον (1859 στάδια).
12) Μυκήνες - Άργος (1210 στάδια).
13) Απέχει εξίσου από Φιλλίπους - Θέρμη.

ΙΟΚΑΣΤΗ

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΠΟΥ ΛΗΣΜΟΝΗΣΑ ΝΑ ΑΝΑΡΤΗΣΩ!!

ΙΟΚΑΣΤΗ

Δελφοί: Ο Μύθος και η Ιστορία

Κατά την Μυθολογία, κάποτε ο Δίας άφησε ελεύθερους δύο αετούς, τον ένα από το ανατολικό και τον άλλο από το δυτικό άκρο του κόσμου. Στο σημείο που συναντήθηκαν έριξε ένα Ιερό Λίθο για να ορίσει το Κέντρο του Κόσμου, τον Ομφαλό της Γης. Το σπήλαιο όπου η θεά Γαία άρθρωνε τις προφητείες της εφρουρείτο από τον γιο της, τον δράκο Πύθωνα, σύμφωνα με μία παράδοση που χρονολογείται από την δεύτερη χιλιετία π.Χ., τη Μυκηναϊκή Εποχή. Το σπήλαιο εθεωρείτο ότι ήταν στο δρόμο που ένωνε τον Κορινθιακό Κόλπο με την Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα, σε μια περιοχή που ονομαζόταν Πυθώ. Γι’ αυτόν τον δρόμο γνωρίζουμε πως ξεκινούσε από την Μινωική Κρίσσα, το σημερινό Χρισσό. Ο μύθος λέει πως ο Απόλλων, όταν ήταν παιδί, σκότωσε τον Πύθωνα και εγκατέλειψε την περιοχή των Δελφών για να εξαγνιστεί. Μετά τον εξαγνισμό του, επέστρεψε στην περιοχή και ανέλαβε ως Πύθιος Απόλλων το Μαντείο, που στο εξής του ανήκε. Η εκάστοτε Ιέρεια ονομαζόταν Πυθία.

Πέρα από τις μυθολογικές επιπτώσεις, αυτή η πράξη που αποδιδόταν στον Απόλλωνα συμβόλιζε την λατρεία του Δελφίνιου Απόλλωνα στην Κρίσσα της Φωκίδας από τους Μινωίτες θαλασσοπόρους που ξεκινούσαν από την Κνωσσό. Ας έχουμε υπ’ όψη μας επίσης πως όλος ο λιόφυτος κάμπος της Ιτέας ονομαζόταν στην αρχαιότητα Κρισσαίο Πεδίο. Εκείνο που έχει ιστορική σημασία είναι πως, ανεξάρτητα από το μυθολογικό υπόβαθρο, η περιοχή ονομάστηκε από τότε Δελφοί. Το Μαντείο ήταν αρχικά κάτω από τον απόλυτο έλεγχο της Κρίσσας. Οι αντίπαλες πόλεις συνενώθηκαν και το 590 π.Χ. την κατέστρεψαν, όχι μόνο γιατί έλεγχε το Μαντείο, παρά και για τον έλεγχο που ασκούσε στο δρόμο από τον Κορινθιακό προς την Κεντρική Ελλάδα. Αυτή η χρονολογία θεωρείται και ως αρχή της ιστορικής και πνευματικής πορείας των Δελφών.
2009-04-26
Δελφοί

Το Μαντείο των Δελφών

Οι Δελφοί και το μαντείο των Δελφών ήταν ένας από τους πιο ιερούς τόπους του αρχαίου κόσμου και της αρχαίας Ελλάδας. Βρίσκεται στην υπέροχη γύρω περιοχή από το μυθικό όρος Παρνασσός, όπου κατά τη Μυθολογία ζούσαν ο Πάνας και οι νύμφες, η περιοχή εξακολουθεί να είναι μια μαγευτική τοποθεσία. Εδώ οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι το κέντρο του κόσμου ήταν εδώ και το Μαντείο των Δελφών προέλεγε το μέλλον βασιλιάδων και κοινών ανθρώπων.

Μυθολογία: Αν και οι Δελφοί ήταν αφιερωμένοι σε πολλές θεότητες πριν από αυτόν, όπως η Γαία, η Θέμις και η Φοίβη, ο θεός Απόλλων είναι ο πλέον συνδεδεμένος με τον τόπο. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Απόλλων σκότωσε το τέρας Πύθωνα που φύλαγε τον χώρο και έχτισε τον πρώτο ναό εδώ. Στη συνέχεια πήγε μακριά για να εξαγνίσει τον εαυτό του από την πράξη, και οι αγώνες τα Πύθια πραγματοποιούνταν κάθε οκτώ έτη για να τιμήσουν το γεγονός. Αργότερα, οι αγώνες γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια και ήταν κυρίως μουσικοί διαγωνισμοί. Ο νικητής στεφόταν με στεφάνι δάφνης, δεδομένου ότι η Δάφνη ήταν το ιερό δέντρο του Απόλλωνα.

Οι Δελφοί είχαν οριστεί ως το κέντρο της γης από τον Δία, ο οποίος μία ημέρα άφησε δύο αετούς να πετάξουν γύρω από τη γη και το σημείο που συναντήθηκαν, το κέντρο, ήταν οι Δελφοί, ο Ομφαλός του κόσμου. Μια πέτρα που ήταν σε αυτό το σημείο, ο ομφαλός, μπορείτε ακόμη να την δείτε στο μουσείο των Δελφών.

Ένας άλλος μύθος που θυμίζει τον βιβλικό κατακλυσμό μας λέει επίσης ότι εδώ ήταν που το ανθρώπινο είδος είχε μια δεύτερη ευκαιρία απο τους Θεούς. Ο Δίας είχε θυμώσει με την ανθρωπότητα που είχε επιδοθεί στην κλοπή, στο ψέμα και την προδοσία και αποφάσισε να πνιγούν όλοι τους σε μια πλημμύρα. Ο καλός Δευκαλίων είχε προειδοποιηθεί από τον πατέρα του Προμηθέα και έχτισε μία κιβωτό εγκαίρως. Η πλημμύρα έπνιξε τη γη, αλλά ο Δευκαλίων και η σύζυγός του Πύρρα ήταν ασφαλείς στην κιβωτό και όταν το νερό άρχισε να χαμηλώνει, το πλοίο άραξε στην κορυφή του βουνού Παρνασσός. Ο Δευκαλίων στη συνέχεια πήγε στο μαντείο να ρωτήσει τι πρέπει να κάνει στη συνέχεια, και το μαντείο του είπε να ρίξει τα οστά της γης πίσω του. Στη συνέχεια πήρε πέτρες που ερμηνεύονται σαν τα οστά της γης και τις πέταξε πάνω από τον ώμο του, έτσι νέοι ανθρώπων προήλθαν από αυτά.
Ο Δευκαλίων είχε έναν γιο με τη γυναίκα του που ονομάζονταν Έλληνας. Αυτός, με τη σειρά του, έγινε ο πατέρας τριών παιδιών του Αιόλου, του Δώρου και του Ξούθου, και ο παππούς του Ιωνα και του Αχαιού. Αυτοί οι γιοι έγιναν οι πρόγονοι όλων των ελληνικών φυλών.

Ο Ηρακλής είχε έρθει στους Δελφούς γιατί ήθελε να κλέψει απο την Πυθία το τρίποδο αλλά απέτυχε, παρά το γεγονός αυτό ένας ναός κτίστηκε προς τιμή του Ηρακλή.

Τέλος, ο Διόνυσος, επίσης, εχει σχέση με τους Δελφούς. Ο Διόνυσος διοίκησε τους Δελφούς όταν ο Απόλλων έλειψε για τρεις μήνες. Η κυριαρχία του Διόνυσου έφερε το χάος με τις Μαινάδες να σφάζουν άγρια ζώα σε κομμάτια και όλοι να βρίσκονται σε μια διαρκή κατάσταση μέθης.

Ιστορία των Δελφών: Οι Δελφοί αναφέρονται από τον Όμηρο, ο οποίος τους αποκαλεί Πύθο. Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι υπήρξε μια λατρεία εδώ στην Μυκηναϊκή περίοδο.

Ένας ναός αφιερωμένος στον θεό Απόλλωνα βρισκόταν εδώ τον 8ο π.Χ. αιώνα, ίσως και πριν. Τον 7ο αιώνα π.Χ. η περιοχή ήταν ήδη αρκετά γεμάτη από κτίρια και αγάλματα. Τον 6ο αιώνα π.Χ. μια μεγάλη Σφίγγα κατασκευασμένη από μάρμαρο Νάξου τοποθετήθηκε εδώ καθώς και οι θησαυροί της Αθήνας της Σικυών και της Κνίδου.

Όταν οι Δελφοί απελευθερώθηκαν απο την πόλη κράτος της Κρίσας έγιναν αυτόνομοι. Οι αγώνες και το ιερό από τότε για το οργανώνονται και ελέγχονται από τις 12 πόλεις κράτη που αποτελούσαν την αμφικτιονία ήταν των Δελφών.

Στο 528 μια τρομερή πυρκαγιά κατέστρεψε τον παλιό ναό του Απόλλωνα. Σχεδόν όλες οι ελληνικές πόλεις-κράτη βοήθησαν για την ανοικοδόμησή του, και το 505 ένας υπέροχος ναός βρισκόταν εδώ.

Στο επόμενο αιώνα χτίστηκε, ο θησαυρός της Σίφνου και μετά τη μάχη του Μαραθώνα η Αθήνα επίσης κατασκεύασε ενα νέο Ναό.

Το 373 ένας σεισμός κατέστρεψε μεγάλο μέρος των Δελφών, συμπεριλαμβανομένου του ναού του Απόλλωνα. Σύντομα, νέος έρανος άρχισε μεταξύ των μελών της αμφικτιονίας, και το 329 είχε τελειώσει ο νέος Ναός. Τότε έγιναν και η περίφημες επιγραφές "Γνώθι σ'αυτόν", "Μηδέν Αγαν" και "Παν μέτρον άριστον" .Εδώ η Πυθία έλεγε το μέλλον μέσα από ενα ακατανόητο ψέλλισμα που ερμηνεύονταν από τους ιερείς.
Εδώ βρίσκονταν επίσης και η ομφάλιος πέτρα όπως και ο τάφος του Διόνυσου.

Το θέατρο κατασκευάστηκε, αλλά κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα ανοικοδομήθηκε από πέτρες από τον Ευμένιο τον Β της Περγάμου έτσι ώστε οι θεατές να έχουν καθίσματα αντί να κάθονται στις πλαγιές. Το θέατρο μπορούσε να φιλοξενήσει 5.000 θεατές.
Το 390 μΧ το μαντείο έκλεισε από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο.
Το 1892 γάλλοι αρχαιολόγοι άρχισαν εκσκαφές στον χώρο.

Το Μαντείο. Οι χρησμοί απο το μαντείο των Δελφών μπορούσαν να ζητηθούν μόνο μία φορά το χρόνο, αλλά όπως μεγάλωσε η φήμη του, όλο και περισσότεροι προσκυνητές ήρθαν, και περισσότερες ημέρες για χρησμούς ήταν στην ημερήσια διάταξη. Κατά τη διάρκεια των τριών μηνών που πιστεύεται ότι ο Απόλλων ήταν μακριά, το μαντείο παρέμενε σιωπηλό.

Ο προσκυνητής που ζητούσε χρησμό περνούσε απο τελετουργία καθαρισμού και πληρώνοντας ένα ορισμένο φόρο είχε το δικαίωμα να ζητήσει τη γνωμοδότηση απο την Πυθία.
Η Πυθία ήταν γυναίκα από το χωριό τους Δελφούς, και στις περισσότερες περιπτώσεις, ήταν μια νεαρή παρθένα. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς σε τι κατάσταση του νου ήταν, αλλά ήταν πιθανότατα υπό την επήρεια κάποιου είδους ναρκωτικής ουσίας. Η παράδοση θεωρεί ότι οι αναθυμιάσεις προέρχονταν από ένα ρήγμα στο έδαφος, αλλά δεν έχει βρεθεί τέτοιο ρήγμα.
Αφού μιλούσε η Πυθία, οι ιερείς ερμήνευαν τη φράση στον προσκυνητή. Οι απαντήσεις ήταν πάντα ασαφής και διφορούμενες, και με αυτό τον τρόπο το μαντείο σχεδόν πάντα είχε δίκιο. Το γεγονός αυτό έδωσε στους ιερείς μεγάλη πολιτική δύναμη, και η αξιοπιστία τους συζητήθηκε ακόμη και στην αρχαιότητα. Λέγεται ότι ο Αίσωπος τους είχε αποκαλέσει "παράσιτα του Απόλλωνα" και για αυτό οι ιερείς τον σκότωσαν.

Η Ιστορία

Αρκετοί ιεροί πόλεμοι ξέσπασαν με αντικειμενικό σκοπό τον έλεγχο του Μαντείου. Ο μεγάλος του πλούτος έκανε τους Φωκαείς, τους κατοίους της Άμφισας, αλλά και τους Αθηναίους, να επιθυμούν σφόδρα να ελέγξουν τους ιερείς και τον μικρόκοσμο που τους τριγύριζε. Υπήρχαν και πολιτικές σκοπιμότητες –θεομπαίχτες υπήρχαν και τότε! Το 191 π.Χ. κύριοι των Δελφών έγιναν οι Ρωμαίοι. Ακολούθησαν καιροί επανειλημμένων ληστρικών επιδρομών στο Μαντείο, αλλά και προσπάθειες να ξανααποκτήσει την αίγλη του. Τίποτα δεν κατάφερε, όμως, να σταματήσει την κατάπτωσή του και, βαθμιαία, σταμάτησε να θεωρείται ο Ομφαλός της Γης. Την χαριστική βολή έδωσαν οι Βυζαντινές Αρχές, που, προσπαθώντας να προσεταιριστούν τη μεγάλη δυναμική του κινήματος της νέας Χριστιανικής θρησκείας απαγόρευσαν τις μη χριστιανικές ιεροτελεστίες στους Δελφούς. Την ίδια περίπου εποχή είχαν καταστραφεί και άλλα κέντρα προχριστιανικής λατρείας, π.χ, η Αιδηψός.

Δεν πρέπει όμως να μας διαφεύγει η τεράστια πολιτική, πολιτισμική αλλά και η απίστευτα υψηλού επιπέδου ηθική αξία που είχε το Μαντείο για τον Αρχαίο Κόσμο, αφού θεωρείται πως επηρρέαζε την εξέλιξη και του Παγκόσμιου Δικαίου. Ανάμεσα σε άλλα, είχε καταφέρει να απαγορεύσει, ως εγκλήματα πολέμου, την καταστροφή των Υδραγωγείων του εχθρού και τη μόλυνση των πηγών. Επιπλέον, είχε απαγορεύσει την θανάτωση των αιχμαλώτων πολέμου, κατάκτηση που η Ανθρωπότητα έπρεπε να περιμένει πολλούς αιώνες μέχρι να επαναθεσμοθετηθεί με την Σύμβαση της Γενεύης, τον 20ο αιώνα, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει τύχει παγκόσμιας αποδοχής.

Εικόνα

ΙΟΚΑΣΤΗ

Η Κρήτη στην Αρχαιότητα

Μυθολογία

Είναι γνωστή η σχέση της Ελλάδας με την μυθολογία. Έτσι και η Κρήτη έχει μια ιδιαίτερη σχέση αφού σύμφωνα με τον μύθο είναι ο τόπος που γεννήθηκε ο Δίας. Ο βασιλιάς ουρανού και γης Κρόνος φοβούμενος ότι θα χάσει τον θρόνο, κατάπινε τα παιδιά του.

Γι’αυτό τον λόγο η γυναίκα του Ρέα κατέφυγε στην Κρήτη και συγκεκριμένα στο Δικταίο Άνδρο για να γεννήσει το παιδί της κρυφά και στην συνέχεια έκρυψε το παιδί στο Ιδαίο Άνδρο. Έτσι γεννήθηκε και ανατράφηκε ο Δίας που ονομάστηκε Κρηταγενής Δίας, όπου στην συνέχεια πήρε τον θρόνο από τον πατέρα του και έγινε ο βασιλιάς των θεών. Κάποια από τα ονόματα της Κρήτης κατά την μυθολογία είναι : Αερία, για το εύκρατο κλίμα της. Δολιχή, από το στενόμακρο σχήμα της. Ιδαίο, από το όνομα της νύμφης Ιδαίας ή από το όνομα του Ψηλορείτη Ίδη. Κουρήτης, ως χώρα των Κουρητών. Μακαρόνησος, ως χώρα ευτυχισμένων ανθρώπων.

Τελχινία, από τους δαίμονες της μεταλλουργίας Τελχίνες αφού οι κάτοικοι ήταν άριστοι στην τέχνη του μετάλλου. Το όνομα Κρήτη οφείλεται στην νύμφη Κρήτη ή στον γιο του Δία και πανάρχαιο βασιλιά του νησιού Κρήτα, από τον Όμηρο.

Ένα άλλο στοιχείο της μυθολογίας που μπλέκεται με την πραγματικότητα είναι ο Μίνωας, όπου σύμφωνα με την μυθολογία είναι γιος του Δία.Ο Δίας ερωτεύθηκε την κόρη του βασιλιά Φοινίκης Αγήνορα, Ευρώπη. Για να την πλησιάσει μεταμορφώθηκε σε λευκό ταύρο και με την γοητεία του σαγήνεψε την Ευρώπη που έκατσε πάνω του. Τότε ο Δίας την απήγαγε και την πήγε στην Κρήτη όπου έκανε τον γάμο κάτω από ένα πλάτανο στην Γόρτυνα.

Από τον γάμο αυτό γεννήθηκαν οι Μίνωας, Ραδάμανθυς και Σαρπηδόνας. Ο Μίνωας έγινε βασιλιάς την Κνωσού όπου κάθε εννιά χρόνια μιλούσε με τον πατέρα του Δία για νέους νόμους. Από αυτό το σημείο και έπειτα ο μύθος μπλέκεται με τα ιστορικά στοιχεία. Ο βασιλιάς Μίνωας ζούσε στο ανάκτορο της Κνωσού και ήταν άρχοντας όλης της Κρήτης. Ήταν ακόμα διοικητής, αρχηγός στρατού, δικαστής και αρχιερέας. Πολλοί βασιλιάδες του νησιού είχαν το όνομά του όπου σήμαινε τίτλο όπως οι Φαραώ στην Αίγυπτο. Ο γιος του Ανδρόγεως δολοφονήθηκε στην Αθήνα και έτσι ύστερα από πολιορκία ο Μίνωας επέβαλε στους Αθηναίους κεφαλικό φόρο. Έπρεπε δηλαδή η Αθήνα να στέλνει εφτά νέες και εφτά νέους για τον Μινώταυρο.

Ο Μινώταυρος ήταν ένα τέρας που ήταν μισός άνθρωπος και μισός ταύρος, ενώ ζούσε μέσα σε έναν λαβύρινθο. Η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί νέοι αθλητές σκοτώνονταν κατά την διάρκεια ενός αγωνίσματος με ταύρους που γινόταν στην Κνωσό. Ο λαβύρινθος ήταν το παλάτι της Κνωσού που η αναπτυγμένη αρχιτεκτονική το είχε κάνει τόσο πολύπλοκο που έμοιαζε με λαβύρινθο. Ο θάνατος του Μινώταυρου προήλθε από τον Θησέα, γιο του βασιλιά της Αθήνας Αιγέα. Η κόρη του Μίνωα Αριάδνη ερωτεύτηκε τον Θησέα και προμηθεύοντάς τον με ένα σπάγκο (μίτος της Αριάδνης) τον βοήθησε να θανατώσει τον Μινώταυρο και να μπορέσει να βγει από τον λαβύρινθο.

Ο Δαίδαλος ήταν αυτός που κατασκεύασε τα ανάκτορα και ο Μίνωας τον φυλάκισε για να μην μπορεί να κατασκευάσει άλλο τέτοιο αριστούργημα. Ο πολυμήχανος και εφευρέτης Δαίδαλος κατασκεύασε από κερί φτερά και μαζί με τον γιο του Ίκαρο κατάφεραν να πετάξουν και να φύγουν από το νησί. Ο Ίκαρος όμως από την χαρά του που πέταγε πήγε πολύ ψηλά και κοντά στον ήλιο όπου η ζέστη έλιωσε τα φτερά του και έπεσε. Στην συνέχεια ο Δαίδαλος κατέφυγε στην Σικελία κοντά στον βασιλιά του Καμικίου Κώκαλο.

Ο Μίνωας άρχισε να ψάχνει τον Δαίδαλο και όταν έφτασε στην Σικελία ζήτησε από τον βασιλιά Κώκαλο να του βρει έναν τεχνίτη που να μπορεί να περάσει μια κλωστή από ένα κοχύλι που κρατούσε. Ο βασιλιάς Κώκαλος έδωσε το κοχύλι στον Δαίδαλο όπου πέρασε την κλωστή. Ο Μίνωας κατάλαβε όμως ότι μόνο ο Δαίδαλος ήταν ικανός για κάτι τέτοιο και ζήτησε να του παραδοθεί αμέσως. Ο Κώκαλος υποσχέθηκε ότι θα του παραδώσει τον Δαίδαλο, όμως ο βασιλιάς δολοφόνησε τον Μίνωα προσφέροντάς του ένα μπάνιο όπου το νερό ήταν καυτό.

Νεολιθική εποχή (6500 - 2800 π.Χ.)

Πέρα από την μυθολογία οι ανασκαφές που έγιναν και γίνονται στο νησί είναι αυτές που μας πληροφορούν για την ιστορία στα αρχαία χρόνια. Τα παλαιότερα στοιχεία των πρώτων κατοίκων είναι της Κνωσού, όπου ο Άγγλος αρχαιολόγος Έβανς το 1900 ανακάλυψε ολόκληρο νεολιθικό συνοικισμό κάτω από τις αυλές του Μινωικού ανακτόρου. Από τον Έβανς βρέθηκε παλαιότατος προκεραμικός οικισμός που χρονολογείται στο τέλος της 7ης χιλιετίας. Τα ευρήματα γίνονται ολοένα και πιο εμφανή και έχουμε την Αρχαιότερη Νεολιθική της Κνωσού. Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού πιστεύεται ότι προήλθαν από την ηπειρωτική Ελλάδα. Ο άνθρωπος εκείνης της εποχής ζούσε σε πέτρινες καλύβες και η τροφή του προερχόταν από το κυνήγι, το ψάρεμα και κάποιου είδους γεωργία. Στη νεολιθική εποχή παρουσιάζεται και η πρώτη μορφή τέχνης όπου με τα κόκαλα από τα ζώα που έτρωγε ο άνθρωπος κατασκεύαζε εργαλεία και στολίδια. Ακόμη έχουμε την επεξεργασία του πυλού χωρίς όμως την χρησιμοποίηση του κεραμικού τροχού.

Προ-ανακτορική εποχή - εποχή χαλκού (2800 - 1900 π.Χ.)

Το 3000 π.Χ. έληξε ο νεολιθικός πολιτισμός και έρχεται η εποχή του χαλκού. Την εποχή αυτή υπάρχει εξέλιξη του πολιτισμού με δημιουργία πόλεων όχι μόνο στα παράλια αλλά και στα άγονα βουνά.
Την εποχή αυτή αρχίζει η επεξεργασία των πολύτιμων λίθων και του ελεφαντόδοντου. Η Μινωική Κρήτη ήταν ισχυρή στο ναυτικό και συγχρόνως στο εμπόριο όπου είχε συναλλαγές με την Κύπρο, την Αίγυπτο και την Μέση Ανατολή. Αυτό αποδεικνύεται από τα ευρήματα της Ζάκρου που είναι Κυπριακά χάλκινα τάλαντα και Συριακά ελεφαντόδοντα.

Παλαιο-ανακτορική εποχή (1900 - 1700 π.Χ.)

Την εποχή αυτή έχουμε το κτίσιμο των Μινωικών παλατιών. Ο πολιτισμός την εποχή αυτή ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένος σε όλους τους τομείς, ενώ πρέπει να αναφερθεί η ισότητα της γυναίκας όπου συμμετείχε στα κοινά. Από τα ευρήματα της Κνωσού μπορούμε να δούμε την ανάπτυξη της ζωγραφικής, γλυπτικής, κεραμικής, μεταλλοτεχνία. Τα μινωικά κέντρα της Κρήτης ήταν τέσσερα : Η Κνωσός, η Φαιστός, τα Μάλλια και η Ζάκρος. Υπήρχαν όμως και πολλές άλλες πόλεις κυρίως στο κέντρο και στα ανατολικά του νησιού. Στην Κρήτη δεν παρουσιάζεται το φαινόμενο της υπόλοιπης Ελλάδας όπου κάθε πόλη ήταν ξεχωριστό κράτος, το νησί ήταν ενωμένο με βασιλιά τον Μίνωα.

Νέο-ανακτορική εποχή (1700 - 1400 π.Χ.)

Μετά από σεισμό το 1700 π.Χ. τα ανάκτορα ξαναχτίζονται ενώ παράλληλα χτίζονται και άλλα παλάτια όπως στις Αρχάνες, τα Χανιά και την Κυδωνία. Παράλληλα ο πολιτισμός ολοένα και αναπτύσσεται ενώ τα ευρήματα εκείνης της εποχής είναι πολλά και μπορούμε να γνωρίζουμε την ζωή εκείνη την εποχή. Απομεινάρια εκείνης της εποχής βλέπουμε σήμερα στους περισσότερους αρχαιολογικούς χώρους. Ιδιαίτερη ανάπτυξη είχε και η τέχνη όπως η μικροπλαστική, ζωγραφική, λιθοτεχνία, χρυσοχοΐα.

Μετά-ανακτορική εποχή (1400 - 1100 π.Χ.)

Όμως όλος αυτός ο λαμπρός πολιτισμός χάνεται ξαφνικά από αίτια που δεν γνωρίζουμε. Τρεις είναι οι κυριότερες εκδοχές: α) Ξένοι κατακτητές, β) Επανάσταση των Κρητών εναντίον των Αχαιών και η πιο πιθανή εξήγηση γ) Έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Ο Μινωικός πολιτισμός συνεχίζεται σαν τμήμα του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Οι Αχαιοί εκμεταλλεύτηκαν την καταστροφή αυτή και ισχυροποίησαν την θέση τους στο νησί. Οι ανασκαφές μας δείχνουν την επιρροή των δύο πολιτισμών, ενώ το εμπόριο συνεχίζει να υπάρχει.

Εποχή του σιδήρου - Δωριείς (1100 - 67 π.Χ.)

Τον 10ο αιώνα π.Χ. το νησί αποικήθηκε από Δωριείς όπου μετέφεραν στην Κρήτη τον πολιτισμό τους. Οι κάτοικοι του νησιού κατέφυγαν στα βουνά και σε απόκρημνες περιοχές. Οι Δωριείς εγκαταστάθηκαν στις σημαντικότερες πόλεις όπως Κνωσό, Φαιστό, Γόρτυνα, Τύλισο, Χερσόνησο, Κυδωνία, Σητεία. Η τέχνη παίρνει νέα μορφή με την χρησιμοποίηση του σιδήρου. Ο πολιτισμός συνεχίζει την ανάπτυξή του με περισσότερο Δωρικές και ανατολικές επιρροές. Το νησί συνεχίζει να είναι εμπορικό κέντρο.

Ρωμαϊκή περίοδος (67 π.Χ. - 330 μ.Χ.)

Δεν γλίτωσε ούτε η Κρήτη από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όπου λόγω της γεωγραφικής της θέσης έγινε “πόθος” της Ρώμης από πολύ νωρίς. Πολλά οικοδομήματα, ωδεία, ναούς, στάδια, λουτρά χτίστηκαν σε πολλές πόλεις του νησιού με πρωτεύουσα την Γόρτυνα. Εκείνη την εποχή ήρθε και ο χριστιανισμός στην Κρήτη από εμπόρους που παραβρέθηκαν στα Ιεροσόλυμα την πεντηκοστή στο κήρυγμα του Πέτρου. Ο Απόστολος Παύλος ήταν αυτός που δίδαξε τον Χριστιανισμό στο νησί και ο μαθητής του Τίτος συνέχισε το έργο του.

Εικόνα

Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΝΑ

ΠΗΓΗ: ΚΡΗΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Η ΙΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

Μέλη σε σύνδεση