ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Βλέποντας την πορεία του πλανήτη μας σε διάφορα ντοκιμαντέρ, διαβάζοντας ή ακούγοντας στις ειδήσεις τις αποφάσεις των κρατών, αναρωτιέμαι τί μπορούμε να κάνουμε εμείς.
Άντε και πάω και γράφομαι στην GREENPEACE. Άντε και δίνω 60-70 ευρώ, πόσο είναι η συνδρομή τους. Άντε και πάω εκδρομές και βουτάω μέσα σε τοξικά νερά με 10 κάμερες να με τραβάνε... Θα γίνει κάτι; Ή απλά θα έχω ικανοποιήσει την ενοχή μου;
Δηλαδή... Όλοι έχουμε ενοχές όταν βλέπουμε ότι για να έχουμε κάγκελο το μαλλί μας, καταστρέφουμε ένα μικρό κομμάτι της Γής. Και το δικαιολογούμε κιόλας λέγοντας στον εαυτό μας: “είμαστε πολύ μακριά από το κακό, αν γίνει κάτι, θα επηρεάσει άλλους πρώτα, θα έχω χρόνο εγώ” ή κάτι παρόμοιο. Όλοι φάγαμε ένα κομμάτι κρέας παραπάνω, όλοι οδηγήσαμε το αμάξι μας πάνω από τις 2.500 στροφές ή πήγαμε ένα ταξίδι μόνο και μόνο για την αναψυχή μας σε ένα θέρετρο που μόνο την Γή δεν σέβεται. Με το να βουτήξω μέσα στα τοξικά αλλάζει κάτι από όλο αυτό; Ή δίνω τροφή στην ενοχή μου;

Εμείς οι άνθρωποι γουστάρουμε την ελπίδα. Η Ελπίδα είναι ένα φετινό άστρο στον ουρανό, και ποτέ δεν θα σβήσει λέει... Ξέρουμε όμως τι σημαίνει ελπίδα; Ή πως μεταφράζετε στο μικρό εγκέφαλο μας; Με λίγα λόγια η Ελπίδα σημαίνει ότι δεν κάνω τίποτα! Όχι μόνο δεν κάνω τίποτα, αλλά δίνω και σε κάποιον άλλον την ευθύνη να κάνει εκείνος κάτι, και αν δεν κάνει ... θα γκρινιάξω! Βεβαίως!!! Αυτό θα κάνω και μόνο αυτό. Και όσο ελπίζω δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα άλλο. Μπορώ να ελπίζω στον καναπέ του σπιτιού μου, αλλά και φίλων! Δεν έχει σημασία που θα είμαι! Ναι! Η ελπίδα παρέχει και αυτές τις διευκολύνσεις! Ελπίδα σημαίνει ότι βρίσκω τον πιο χαζό τρόπο για να αποποιηθώ την ευθύνη μου.

Και ποια είναι αυτή; Η ευθύνη μου είναι εφόσον χρησιμοποίησα το λακ για να γίνει το μαλλί μου πέτρα και να με γουστάρουν όλες και να με φθονούν όλοι, να πάω να πέσω στα τοξικά;;; Τι θα αλλάξει εκτός του να εκτρέφω την ενοχή μου; Η απάντηση είναι κάπου άλλου...

Και εδώ έρχεται η ανατροπή. Ανατροπή σε ότι νομίζαμε μέχρι τώρα. Δεν έχει σημασία τι γίνεται στον πλανήτη και δεν υπάρχει τρόπος εγώ να βοηθήσω τον πλανήτη. Απλά δεν υπάρχει. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα! Είμαι αδύναμος και ανήμπορος! Ναι! Είμαι το μικρότερο πλάσμα στον κόσμο όταν έρχεται η ώρα να βοηθήσω άλλους. Και γιατί το νομίζω αυτό; Γιατί ακόμα δεν με αγαπάω.
Και πώς να με αγαπήσω όταν δεν με γνωρίζω; Και γιατί δεν με γνωρίζω; Τόσα χρόνια ζω! Δεν με γνωρίζω γιατί με κρίνω συνέχεια. Με κρίνω όταν πιάνω την λακ να την βάλω στο μαλλί. Με κρίνω όταν θα φάω ένα κομμάτι κρέας παραπάνω και θα σκάσω, με κρίνω όταν θα κάνω το ταξίδι στο πανέμορφο θέρετρο... Και όσο με κρίνω δεν μπορώ να με δώ για να με αγαπήσω... Το μόνο που βλέπω είναι ένα άτομο τόσο πολύ λάθος... Τόσο μικρό και ασήμαντο... Που ΠΡΕΠΕΙ να έχει ενοχές γιατί είναι λάθος συνέχεια και δεν σταματάει! Είναι τόσο ανίκανος που ενώ ξέρει ότι είναι λάθος δεν μπορεί να σταματήσει! Και όλα αυτά τα λέω για εμένα... Πώς να με αγαπήσω;;; Πώς να αγαπήσω άλλους;;; ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΩ ΤΗΝ ΓΗ ΜΟΥ;;;

Έχω ξεχάσει πώς είναι να ξαπλώσω πάνω στο χορτάρι η πάνω στο χώμα... Μόνο στην παραλία το κάνω και με βρίζουν οι φίλοι μου γιατί θα κολλήσω κολοβακτηρίδια. Έγινε κακό να σε ακουμπώ Γη... Έγινε κακό να βάλω τα χέρια μου μέσα στο σώμα σου χωρίς να έχω άμεσα αντισηπτικό! Έγινε κακό να με τσιμπήσει μια μέλισσα και να μου χαρίσει την ζωή της μέσα από λίγο πόνο και ένα κεντρί... Έγινε κακό να θυμάμαι ότι είμαστε ένα.
Θέλεις να ξυπνήσεις καλύτερα και να πατήσεις στα πόδια σου; Ένα πράγμα σου θυμίζω. Και τους συνειρμούς καν' τους εσύ μόνος σου! ΔΕΝ ΕΚΑΝΕΣ ΠΟΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΛΑΘΟΣ! Όλα όσα έκανες μέχρι τώρα είναι για έρθει αυτή η στιγμή, να διαβάσεις αυτά στο νετ από εμένα και να θυμηθείς ότι δεν έκανες τίποτα λάθος. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα λάθος! Αυτή είναι η αλήθεια!
Τώρα κάνε ότι θές! Είσαι ελεύθερος να χρησιμοποιήσεις την λακ αν νομίζεις ότι αν είσαι πιο όμορφος εξωτερικά θα σε αγαπήσουν οι άλλοι και έτσι θα αγαπήσεις τον εαυτό σου. Είσαι εντελώς ελεύθερος να το κάνει και είναι ΣΩΣΤΟ! Τώρα μπορείς να σταματήσεις να κρίνεις τον εαυτό σου γιατί δεν έχεις τίποτα για να το κρίνεις... Και τώρα που δεν τον κρίνεις, θα δεις ότι δεν είναι ο ασήμαντος, ο μικρός, ο ανίκανος... Είναι ένας θεός με προβλήματα αμνησίας... Είμαι ένας μικρός θεός με προβλήματα αμνησίας... Και τώρα που το σκέπτομαι.. Πως είναι δυνατόν να μην αγαπήσω έναν μικρό θεό;;; Μα.. τον αγαπάω απεριόριστα! Και όσο με αγαπώ τόσο θυμάμαι ότι είμαστε ενωμένοι όλοι! Και άμα είμαστε ενωμένοι όλοι, τότε αγαπάω και εσένα... Και άμα αγαπάω και εσένα αγαπώ και πολλούς άλλους.. Και πολλούς από αυτούς δεν έχω καν γνωρίσει... Και άμα αγαπάω τόσους πολλούς που πατάνε πάνω σε αυτό που μας ενώνει σε αυτόν τον κόσμο, τότε αγαπάω και την Γή που πατάνε αυτοί οι αγαπημένοι μου επάνω της. Την ευγνωμονώ που τους δίνει το πάτημα... Και συνεχίζω να θυμάμαι ότι και εγώ πατάω πάνω της... Άρα... Σε αγαπώ Γη μου. Σε ευγνωμονώ που έχεις την δύναμη και την υπομονή να πιστεύεις σε εμένα. Να πιστεύεις τυφλά ότι εγώ θα με αγαπήσω για να θυμηθώ ότι σε αγαπώ άνευ όρων. Και όσο περιμένεις να το θυμηθώ μόνο να μου προσφέρεις αγάπη και τίποτα άλλο. Ποσό πολύ με αγαπάς, και ποσό λυπάμαι που απείχα από την αγάπη που πάντα ένοιωθα για εσένα... Γιατί αυτό που νιώθω τώρα, καμία βουτιά στα τοξικά, καμία δενδροφυτεύσει, κανένα λακ και κανένα ταξίδι δεν μπορεί να μου το δώσει.

Αν με αγαπήσω, με αγαπάω. Τέλος.

Αργύρης Στραβελάκης, Reconnection practitioner, Εισηγητής του σεμιναρίου ReTake Your Power