|
ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;
Το ερώτημα είναι: γιατί εμείς, ξέροντας συνειδητά ότι μας «χρησιμοποιούν», συνεχίζουμε να υποχωρούμε στον αισθηματικό εκβιασμό;
Υπάρχουν οι 4 κύριες αιτίες:
1) ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ
Φοβόμαστε να χάσουμε τους αγαπημένους μας ανθρώπους, φίλους, το εξασφαλισμένο ή το σχεδιαζόμενο μέλλον, τις σχέσεις, την φιλική προς εμάς στάση των άλλων. Προτιμούμε να κάνουμε τούμπες, παρά να κλείσουμε την πόρτα σ’ αυτούς τους ανθρώπους για πάντα. Φοβόμαστε την απόρριψη. Γιατί τόσο πολύ φοβόμαστε την απόρριψη; Εμείς φοβόμαστε τους φόβους μας, και για την ακρίβεια- έναν και μοναδικό κατά βάθος φόβο- τον φόβο να μείνουμε μόνοι. Οι μελέτες όμως δείχνουν, ότι αυτοί, που ξέρουν να μην υποκύπτουν στον αισθηματικό εκβιασμό, ξέρουν εγκαίρως να απαντούν με ένα «όχι» στους οικείους τους όταν χρειαστεί- υποφέρουν από πολύ λιγότερες φοβίες.
2) ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΦΑΝΟΥΜΕ «ΚΑΚΟΙ»
Κακοί για τα μάτια των άλλων είναι: κακιά μητέρα, κακιά εργαζόμενη, κακός συνεργάτης, κακιά σύζυγος, κακός σύζυγος, κακός πατέρας... Διότι οι «καλοί» πρέπει να δείχνουν το ενδιαφέρον τους, να εξυπηρετούν, να θυσιάζονται, να είναι πάντα εύθυμοι, πάντα προσιτοί... Γι’ αυτό, όταν μας προτείνουν κάτι το δυσάρεστο, μας είναι ευκολότερο να πούμε, ότι περνάμε ένα «μάθημα», παρά να πούμε ένα «όχι».
Το να είσαι χρήσιμος- θεωρείται τίτλος τιμής στην κοινωνία. Και όμως είναι γνωστό, ότι οι άνθρωποι, που ξέρουν να πουν «όχι» στο επιβληθέν τρόπο συμπεριφοράς, είναι ικανοί πιο ομαλά να «ξεπεράσουν» την δήθεν ατέλειά τους. Αυτοί λένε: «Εγώ είμαι Εγώ!».
Πολύ ωραία είπε ο Αβραάμ Λίνκολν:
«Η πείρα της ζωής μου με έπεισε, ότι οι άνθρωποι, που δεν έχουν ελαττώματα, έχουν πολύ λίγες αρετές».
Και ο Σβίφτ:
«Μπορείς να μη φοβάσαι τίποτε, εάν ξέρεις καλά, ότι μπορείς να φοβάσαι τα πάντα».
3) ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ
Γνωρίζουμε πως πρέπει να φερθούμε, όταν κάτι δεν μας βολεύει. Αλλά ο «εσωτερικός μας γονιός» μας λέει: «Δεν επιτρέπεται. Συμβιβάσου. Υποχώρησε.» Και όσο πιο δυνατός είναι ο εκνευρισμός, τόσο πιο δυνατό γίνεται το σύμπλεγμα της ενοχής και έρχεται η επιθυμία να κάνουμε κάτι, για να το απαλύνουμε. Ως αποτέλεσμα έχουμε την συσσώρευση του εσωτερικού εκνευρισμού και την αισθηματική έκρηξη. Μόλις εκραγούμε, ανακαλύπτουμε, ότι τίποτε δεν άλλαξε, η ενοχή έμεινε, και προσετέθη ακόμη μία- ενοχή για την «κακιά» μας συμπεριφορά.
4) Η ΜΕΙΩΜΕΝΗ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ
Ο άνθρωπος που υποφέρει από την μειωμένη αυτοεκτίμηση, έχει μεγάλη ανάγκη να είναι χρήσιμος, απαραίτητος, και αυτή του η επιθυμία πολλές φορές εκδηλώνεται υπό μορφή του αλτρουισμού, της αυτοθυσίας. Κατά βάθος μας αρέσει να είμαστε χρήσιμοι, όταν κάτι χωρίς εμάς δεν θα κινηθεί. Η εξασκούμενη πάνω μας πίεση των άλλων είναι αισθητή ως γλυκός πόνος: μας θέλουν, μας έχουν ανάγκη, δεν μπορούν χωρίς εμάς. Και λιώνουμε...
Ο Μπέρναντ Σώου έγραψε: «Η Βίβλος μας διδάσκει να αγαπάμε τους εχθρούς μας, μας διδάσκει να αγαπάμε τους διπλανούς μας. Διότι πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους. Είναι δυσάρεστο και πολύ μοιάζει με την αλήθεια. Πρέπει πάντα να το έχουμε υπ’ όψιν μας».
ΜΕ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ, ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ. ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΠΩΘΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ- Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ.
Στο Σύμπαν τα πάντα υποτάσσονται στον νόμο της αιτίας- αποτελέσματος = στον Νόμο του Κάρμα, σύμφωνα με το οποίο τα καλά έργα ανταμείβονται με το καλό και τα κακά-με το κακό.
Ο γύρω μας κόσμος εξ ολοκλήρου καθρεφτίζει την εσωτερική μας κατάσταση και αντιδρά αμέσως στις παραμικρές εσωτερικές μας αλλαγές. Εάν ο άνθρωπος δέχτηκε μια επίθεση, αυτό σημαίνει, ότι ο ίδιος ο άνθρωπος την προκάλεσε. Πέραν αυτού- του έδειξαν το αρνητικό του πρόγραμμα, το αρνητικό του αίσθημα, με το οποίο αυτός οφείλει να δουλέψει.
_________________
Αρμαγεδών 
|
