|
Είμαστε γύρω στους 50 κι επιστρέφουμε. Το πλοίο της γραμμής έχει το όνομα του μεγάλου περιθωριακού Θεόφιλος κι είναι αργά το βράδυ παραμονή της 1ης Οκτώβριου.
Κάποιος προτείνει στον ιερέα να κάνουμε απόψε τον αγιασμό του μήνα εκείνος δεν φέρνει αντίρρηση. Είπαμε να συναντηθούμε στην τραπεζαρία λίγο πριν τα μεσάνυχτα.
Όσοι μαζευόμαστε ξεπερνάμε τους 100. Μαζί ο πλοίαρχος κι άλλη μια δεκάδα βαθμοφόροι με τα επίσημα τους.
Ο παπά - Μαρκές ξεκινά… μια σιωπή περίεργη γεμίζει το χώρο. Στη μέση του αγιασμού η φίλη μου φέρνει τη μικρή εικόνα με τον Ταξιάρχη του Μανταμάδου που αγόρασε το πρωί και την κρατά στο στήθος της.
Τότε ο πλοίαρχος που δεν πρέπει να ξεπερνά τα 40 κάνει νόημα σε κάποιον κι εκείνος μ' έναν άλλο πάνε προς το βάθος της αίθουσας. Επιστρέφουν σε λίγο. Κρατούν προσεκτικά κάτι σαν πίνακα ζωγραφικής, σαν εικόνα. Σιγά σιγά αφαιρούν τα χοντρά χαρτιά που τυλίγουν και ιερέας ζητά να το στρέψουν προς το κόσμο. Είναι η προηγούμενη απεικόνιση άλλα τεράστια.
Και τότε………
Τότε νιώθουμε το καράβι να γέρνει έντονα, αργά ,υποβλητικά, μεγαλόπρεπα και να επανέρχεται τρεις φορές. Σαν κάποιος να το σπρώχνει από τη μια μεριά να γείρει στην άλλη έτσι για να τονίσει την παρουσία του………
Όταν ο αγιασμός τελειώνει Ο πλοίαρχος μας μιλά...
Αυτό δεν ήταν θάλασσα...
……………Ήταν ο Αρχάγγελος και το κάνει κάθε φορά που τον ξεσκεπάζουμε.
Συγγραφέας Μιχάλης Λεβέντης
| Συνημμένα: |
.JPG [ 27.69 KiB | 103 προβολές ]
|
|
