|
Ενα κείμενο που θα σας φανεί μεγάλο μα είναι άκρως αποκαλυπτικό για τα δύο φύλα και την πορεία τους. Σ αυτό βρήκα πολλές αλήθειες που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας και αλήθειες που με βοήθησαν να καταλάβω κάπως καλύτερα το άλλο φύλο.
Καλή ανάγνωση
2012
...η χρονιά
που οι γυναίκες
θα σώσουν τον κόσμο.
Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.
Η έννοια του "Υιού"
είναι έκφραση της Θείας Οικονομίας
ή εφεύρημα της πατριαρχίας;
Τι λένε γι' αυτό οι φεμινίστριες ή οι ομοφυλόφιλοι;
Τι ακριβώς περιμένουμε το 2012;
Όταν οι Πρωτόπλαστοι υπέπεσαν στο "Αμάρτημα", στην πραγματικότητα μπήκαν σ' έναν δρόμο χωρίς γυρισμό. Έναν δρόμο τιμωρίας και δυστυχίας, τον οποίο ήταν καταδικασμένοι να διανύσουν σε όλο του το μήκος. Στην πραγματικότητα εκείνο το αμάρτημα αποτελεί την καθοριστική φάση της μετάβασης της ανθρώπινης κοινωνίας από τη μητριαρχική της μορφή σ' αυτήν της πατριαρχικής. Τη μετάβαση από την κοινωνία της επιβίωσης σ' αυτήν του πολιτισμού. Τη μετάβαση από την κατάσταση της "στατικότητας" σ' αυτήν της "προόδου". Οι "κατάρες" του Θεού, για την εποχή που θα ακολουθούσε, ήταν απόλυτα σαφείς. Δεν υπήρχε κάτι αφηρημένο σ' αυτές. Δεν υπήρχαν μυστηριώδη αίτια, τα οποία θα ταλαιπωρούσαν τον άνθρωπο σ' αυτήν τη βασανιστική πορεία. Ό,τι θα τον βασάνιζε ως είδος γενικά και ως φύλο ειδικά του το περιέγραψε με σαφήνεια.
Υπήρχε δηλαδή γνώση για τη βασανιστική πορεία του ανθρώπινου είδους. Ο Θεός δεν ήταν κακός όταν περιέγραφε την τιμωρία. Ειλικρινής ήταν, εφόσον γνώριζε ότι δεν επρόκειτο να βγει ο άνθρωπος από αυτήν την πορεία, αν δεν την ολοκληρώσει. Από τη στιγμή που έκανε την επιλογή του, δεν υπήρχε εναλλακτική οδός διαφυγής. Ό,τι αποκάλυψε ο Θεός στους ανθρώπους περί τιμωρίας ήταν απόλυτα αληθές. Όμως, το ανθρώπινο είδος δεν είναι ομοιογενές. Υπάρχουν φύλα, τα οποία διαχωρίζουν με σαφήνεια τους ανθρώπους μεταξύ τους. Δύο φύλα, τα οποία με βάση τα διαφορετικά φυσικά χαρακτηριστικά τους ήταν φυσικό να βιώσουν με διαφορετικό τρόπο την "καταδίκη". Υπήρχε μια σαφής κατανομή των αιτιών της δυστυχίας ανάμεσα στα δύο φύλα. Για τις γυναίκες προβλεπόταν η απόλυτη υποταγή τους στους άνδρες. Για τους άνδρες προβλεπόταν ένα ατέλειωτο "σύρσιμό" τους στη γη όμοιο μ' αυτό των δούλων και των φιδιών.
Η έκρηξη της πατριαρχίας ήταν αυτή που χάλασε την "ισορροπία" στη λειτουργία της κοινωνίας και από εκεί δημιουργούνται όλα τα προβλήματα. Από τις βασικές ανάγκες επιβίωσης πήγαμε στις τεχνητές "ανάγκες" και αυτό ήταν εκείνο το οποίο μας "βύθισε" στην αθλιότητα. Από τις βασικές ανάγκες επιβίωσης, τις οποίες κάλυπταν εύκολα οι άνδρες με το βασικό ανθρώπινο κεφάλαιό τους, πήγαμε στις "ανάγκες" των οποίων η κάλυψη απαιτούσε περισσότερο κεφάλαιο. Όσο πιο σύνθετη κι ανεπτυγμένη ήταν μια κοινωνία, τόσο μεγαλύτερη η "θυσία" των δύο φύλων, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις "ανάγκες" τους.
Απλά πράγματα. Αν στη μητριαρχία των τροφοσυλλεκτών αρκούσε για έναν άνδρα να μπορεί να έχει κάθε μέρα γεμάτες τις χούφτες του με τροφή, στην ανεπτυγμένη κοινωνία της πατριαρχίας αυτό δεν αρκούσε. Στην πατριαρχία άλλαζαν τα κριτήρια σύγκρισης μεταξύ των ανδρών και άρα τα κριτήρια της επιλογής τους από τις γυναίκες. Είχε σπίτι δικό του; Με κλιματισμό ή χωρίς; Το μπάνιο ήταν απλό ή είχε και υδρομασάζ; Το αυτοκίνητό του ήταν απλό ή κάμπριο; Αν στη μητριαρχία αρκούσε να κάνει κάποιος μια ολιγόωρη βόλτα, για να πιάσει τα "κριτήρια", στην πατριαρχία αυτή η "βόλτα" για την εξασφάλιση των "απαραίτητων" αγαθών γινόταν "βόλτα" δεκαετιών. Ο άνδρας έφευγε από το σπίτι του δεκαοκτώ χρονών και γύριζε μεσήλικας, προκειμένου να έχει τις "χούφτες" του γεμάτες με τα "φρούτα" της εποχής. Με τα "φρούτα" των σπιτιών, των κλιματιστικών και των κάμπριο.
Αντιλαμβανόμαστε ότι η νέα εποχή αντιπροσώπευε και την ανάπτυξη νέων συμφερόντων. Κάποιους συνέφερε η νέα εποχή και αυτοί οι κάποιοι ήταν πολύ ισχυροί για ν' αφήσουν τα πράγματα στην τύχη τους. Κάποιους συνέφερε η μακροημέρευσή της και θα φρόντιζαν γι' αυτήν. Για να αποκτήσουν όλες αυτές οι νέες τότε συνθήκες τη μακροβιότητα την οποία θα απαιτούσε ο σχεδιασμός της "τιμωρίας", θα έπρεπε ν' αλλάξουν τα κοινωνικά πρότυπα, τα οποία μέχρι τότε χαρακτήριζαν τη μητριαρχική κοινωνία και τα οποία της έδιναν τα λειτουργικά της χαρακτηριστικά.
Η επιβολή κοινωνικών προτύπων είναι μια περίπλοκη διαδικασία. Μια διαδικασία, η οποία αποτελεί προνόμιο του συστήματος εξουσίας να την επιβάλει. Πάντα η εξουσία είναι αυτή η οποία επιβάλει τα πρότυπα της κοινωνίας και όχι η κοινωνία μόνη της. Αυτό είναι λογικό, εφόσον θεωρητικά την εξουσία τη διαχειρίζονται οι "άριστοι" και άρα αυτοί οι οποίοι γνωρίζουν τι είναι το καλύτερο για την κοινωνία. Αυτοί, που με τις "ευλογίες" της κοινωνίας αποφασίζουν για το καλό της. Επειδή όμως το σύνηθες είναι την εξουσία να την έχουν οι φασίστες και να επιβάλουν ό,τι τους βολεύει, αυτό είναι κάτι το οποίο είναι απόλυτα αρνητικό. Αυτή η εξουσία λοιπόν επιβάλει ό,τι την βολεύει με βάση τις εκάστοτε ανάγκες της. Θέτουν απάνθρωπα "πρότυπα", τα οποία ταλαιπωρούν μέχρι θανάτου τον άνθρωπο και τον θέτουν υπό την ομηρία της.
Η διαδικασία αυτή έχει ως στόχο να επιβάλει τον επιθυμητό "προσανατολισμό" στην ανθρώπινη κοινωνία. Είναι μια διαδικασία, η οποία εξειδικεύεται στα δύο φύλα. Για τις γυναίκες η έννοια της ανταμοιβής συνδέεται άμεσα με την έννοια της ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ. Για τους άνδρες η ίδια έννοια συνδέεται με την έννοια της ΓΥΝΑΙΚΑΣ. Από διαφορετικές αφετηρίες, μέσα από διαφορετικές διαδρομές, αυτά τα πρότυπα συντίθενται, για να φτάσουμε στο τέλος να μιλάμε για πρότυπα της κοινωνίας.
Αυτά τα πρότυπα λειτουργούν ως "φάροι" της κοινωνίας και "έλκουν" τα μέλη της προς αυτά. Ακολουθούν την πολυπλοκότητα της κοινωνίας και αυτό είναι φυσικό, εφόσον αυτά είναι που διατηρούν την πολυπλοκότητα αυτήν. Όσο πιο ισχυρή κι ανεπτυγμένη είναι μια κοινωνία, τόσο πιο μεγάλη η "απόσταση" για την κατάκτησή τους στον απόλυτο βαθμό. Σε μια απλή κοινωνία το απλό πρότυπο είναι η επιβίωση και το απόλυτο η χλιδάτη διαβίωση. Τα απόλυτα πρότυπα αφορούν τους λίγους, που θα εγκατασταθούν στους "φάρους" και άρα θα είναι ορατοί σε όλους, διαιωνίζοντας τον σχεδιασμό. Τα κοινά πρότυπα αφορούν τους πολλούς, οι οποίοι θα εγκατασταθούν στο "φωτισμένο" μέρος της κοινωνίας. Αυτό, που ο λαός πολύ γλαφυρά περιγράφει, όταν λέει ότι αποκτά κάποιος στον "Ήλιο μοίρα".
Το βασικό στοιχείο για την επιβολή προτύπων είναι η "ανταμοιβή". Δεν αρκεί δηλαδή για το σύστημα να "δείξει" αυτό το οποίο θεωρεί πρότυπο, για να βάλει τους ανθρώπους είτε να "θυσιάζονται" είτε να "τρέχουν". Πρέπει να μπορεί να "υποστηρίξει" και υλικά την επιλογή του αυτήν. Γιατί; Γιατί ο άνδρας, που έχει "τρέξει", για να ενσαρκώσει το κοινωνικό πρότυπο, πρέπει ταυτόχρονα να "ανταμειφθεί" και άρα να είναι "αναγνωρίσιμος" από τη γυναίκα, η οποία θα κληθεί να τον επιλέξει και άρα να τον "ανταμείψει". Πρέπει να τοποθετηθούν στα "χέρια" του τα αγαθά, τα οποία θα αναγκάσουν τη γυναίκα να "θυσιαστεί", ώστε να αυτοπροσφερθεί ως "έπαθλο" για τον "δρομέα".
Το "τρέξιμο", δηλαδή, πρέπει να ανταμειφθεί, ώστε να μπορεί ο ίδιος να προσφέρει την αποκατάσταση που έχει ανάγκη η γυναίκα. Ο άνδρας, δηλαδή, στην πραγματικότητα δεν αγωνίζεται ν' αποκτήσει αυτό το οποίο έχει ανάγκη ο ίδιος, αλλά αυτό το οποίο έχει ανάγκη η γυναίκα. Αν ο άνδρας μπορούσε από τη φύση του να πάρει ό,τι επιθυμεί, δεν θα έκανε τίποτε απολύτως στη ζωή του. Στην πραγματικότητα ο άνδρας αγωνίζεται για την "ανταμοιβή" της γυναίκας, ώστε η ίδια να γίνει η "ανταμοιβή" η δική του.
Δεν αγωνίζεται, για παράδειγμα, ο άνδρας ν' αποκτήσει χρήματα, γιατί θέλει ο ίδιος να ξοδεύει. Υπάρχουν πάμπλουτοι άνδρες, οι οποίοι βαριούνται να πάνε στην αγορά να καλύψουν βασικές τους ανάγκες. Υπάρχουν πάμπλουτοι άνδρες, οι οποίοι για τους εαυτούς τους δεν αγοράζουν κάλτσες και προσφέρουν διαμάντια στις γυναίκες. Αγωνίζονται καθημερινά για ν' αποκτήσουν χρήματα, γιατί θέλουν να έχουν παραπάνω "όπλα" έναντι των υπολοίπων ανδρών, όταν όλοι τους ανταγωνίζονται για την ίδια γυναίκα. Δεν αγοράζουν Ferrari, επειδή τους αρέσει να τρέχουν με 300 χιλιόμετρα την ώρα και να κάνουν μπάντες μόνοι τους. Αγοράζουν Ferrari, επειδή το κάθισμα του συνοδηγού είναι επιθυμητό από τις γυναίκες. Αρέσει στις γυναίκες να βλέπουν τον κόσμο πίσω από το παρμπρίζ μιας Ferrari και αυτό δεν ήταν δυνατόν να διαφύγει της προσοχής των πονηρών ανδρών.
Όλα αυτά, για να λειτουργήσουν, απαιτούν θυσίες καί από τις δύο πλευρές. Θυσίες, για να συγκεντρωθούν αγαθά και θυσίες, για να δώσουν "απόδοση" σ' αυτά τα αγαθά. Η έννοια της θυσίας καί για τα δύο φύλα συνδέεται πάντα με την έννοια του ΕΡΩΤΑ. Τα δύο φύλα για δικούς τους λόγους και με τον δικό τους τρόπο θυσιάζουν τον ΕΡΩΤΑ και από εκεί ξεκινάει η κόλαση. Η κοινή κόλαση, έστω και σε διαφορετικά "διαμερίσματα" για το καθένα.
Το ανθρώπινο κεφάλαιο.
Η ιδιομορφία, η οποία διαχωρίζει τα δύο φύλα και δίνει σταθερότητα στην κοινωνική λειτουργία είναι η εξής: Για τη γυναίκα η "απόσταση" που τη χωρίζει από τα γυναικεία πρότυπα —τα οποία έχουν οι άνδρες για τις επιλογές τους— παραμένει σταθερή και σύντομη. Από πολύ μικρή ηλικία μπορεί να πιάσει τις απόλυτες "τιμές" στα πρότυπά της. Έχει ελάχιστες υποχρεώσεις σ' ό,τι αφορά την κάλυψη των αναγκών των δικών της προτύπων. Η γυναίκα έχει την τύχη να βρίσκεται χωρίς καθόλου κόπο κοντά στα όρια των προτύπων της. Το κεφάλαιό της δηλαδή είναι το βασικό ανθρώπινο κεφάλαιο, που είναι η φυσική υπόσταση του θηλυκού ανθρώπου. Είναι "αυτοφερόμενο" κεφάλαιο. Αυτό, που δείχνει στον άνδρα με τη φυσική της παρουσία, είναι εκείνο που του φτάνει. Το "μάτι" του άνδρα σταματά σ' αυτό που βλέπει μπροστά του. Δεν ψάχνει να βρει με τι αυτοκίνητο έφτασε μπροστά του ή τι δουλειά κάνει αυτό που βλέπει ή τι κεφάλαιο έχει υπό την ιδιοκτησία του.
Αυτό είναι τύχη για τη γυναίκα, γιατί δεν χρειάζεται κόπο να "χτίσει" τον εαυτό της, προκειμένου ν' αγγίξει στα όρια τα πρότυπά της. Το αν θα "χτίσει" ή δεν θα "χτίσει" πάνω σ' αυτό το κεφάλαιο είναι δική της επιλογή και αφορά τις δικές της ανάγκες, εφόσον ποτέ αυτό το "χτίσιμο" δεν θ' αποτελέσει βασικό στοιχείο για τη δική της "επιτυχία" απέναντι στους άνδρες. Μπορεί αυτό να ικανοποιεί την ίδια, αλλά δεν χρειάζεται καν να το βάλει στο "βιογραφικό" της. Δεν θα της ζητήσουν οι άνδρες τέτοιο "βιογραφικό". Όπου όμως υπάρχει τύχη υπάρχει και ατυχία. Αυτό το χαρακτηριστικό της μεταμορφώνεται σε ατυχία, αν για τον οποιονδήποτε λόγο δεν διαθέτει σε επαρκή ποσότητα αυτό το εκ γενετής φυσικό κεφάλαιό της. Αν δεν το διαθέτει εξ’ αρχής, δεν μπορεί να "χτίσει" κάτι πάνω σ' αυτό και αν το κάνει αυτό, ελάχιστα θα είναι τα προσδοκώμενα κέρδη.
Τι σημαίνουν πρακτικά αυτά; Αν μια γυναίκα είναι όμορφη, δεν χρειάζεται να έχει τίποτε άλλο. Δεν χρειάζεται από πλευράς ανάγκης και όχι από πλευράς ουσίας. Την ουσία την καθορίζει ο καθένας μόνος του για τον εαυτό του. Εδώ μιλάμε καθαρά για την έννοια της ανάγκης. Η γυναίκα δεν χρειάζεται να "χτίσει", όχι επειδή αυτό το κεφάλαιο "φτάνει" στην ίδια, αλλά επειδή αυτό "φτάνει" στους άνδρες. Φοράει τα ρούχα της και μπορεί να γίνει η "πολύφερνη" νύφη ακόμα και του Υιού του Θεού. Αντίθετα για τους άνδρες δεν φτάνει το φυσικό τους κεφάλαιο και είναι αναγκασμένοι να "χτίζουν" πάνω σ' αυτό, προκειμένου να επιλεγούν από τις γυναίκες. Θέλουν ένα καλό "βιογραφικό", προκειμένου να πιάσουν τα όρια, τα οποία κάθε φορά το σύστημα τοποθετεί στο μυαλό της γυναίκας. Θα τους ζητηθεί, εφόσον δεν αρκεί το βασικό τους κεφάλαιο. Αν θέλεις να γίνεις ο πολύφερνος νυμφίος της πανέμορφης και γυμνής Θυγατέρας του Θεού, θα πρέπει να εναποθέσεις στα πόδια της όλους τους Πλανήτες και τους Κομήτες μαζί...και θα δούμε.
Γνωρίζοντας το βασικό "κεφάλαιο" του κάθε φύλου, ευνόητο είναι ότι αντιλαμβανόμαστε και τους "εφιάλτες" του κάθε φύλου. Αντιλαμβανόμαστε την "κατάρα" για το κάθε φύλο. Διαφορετικά φύλα έχουν διαφορετικές ανάγκες. Ο απόλυτος εφιάλτης για τις γυναίκες είναι να είναι άσχημες. Κανένα "χτίσιμο" πάνω σ' αυτό το κεφάλαιο δεν τις "σώζει". Καμία προσωπικότητα, καμία περιουσία, καμία γνώση και καμία ισχύς δεν μπορεί μια ανεπιθύμητη γυναίκα να την κάνει επιθυμητή. Γιατί; Γιατί κανένα "χτίσιμο" δεν μπορεί να γοητεύσει τους "χτίστες". Οι άνδρες τούς "χτίστες" τούς έχουν φίλους και στην καλύτερη περίπτωση μια "χτισμένη" γυναίκα μπορεί να γίνει απλή φίλη τους. Οι άνδρες αναζητούν μόνιμα την ομορφιά. Η ομορφιά τους έλκει όπως το φως τα έντομα. Ακόμα κι αν σ' αυτό το "πακέτο" συμπεριλαμβάνεται και η απόλυτη κουταμάρα. Η δικαιοσύνη του Θεού απέναντι στις γυναίκες —στο σημείο αυτό— έγκειται στο γεγονός ότι αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό πολύ υποκειμενικό και έτσι μπορούν να είναι όλες οι γυναίκες ικανοποιημένες με αυτό που δείχνουν και άρα να διατηρούν ελπίδες για την εξασφάλιση του έρωτα και άρα της ευτυχίας. Αυτός ο καλά καταμερισμένος πλούτος τις κάνει "στατικές" και προσηλωμένες σε έναν ρόλο. Στον ρόλο της συντρόφου και μελλοντικής μητέρας.
Αντίθετα για τους άνδρες ο απόλυτος εφιάλτης τους είναι να είναι κουτοί. Καμία ομορφιά δεν τους "σώζει", αν δεν μπορούν να "χτίσουν" μια πλούσια προσωπικότητα. Μια "προσωπικότητα", την οποία βεβαίως να την "αναγνωρίζει" το σύστημα και να την κάνει οικονομικά αποδοτική. Η ομορφιά του άνδρα μπορεί να προσελκύσει εύκολα την πρώτη ματιά της γυναίκας, αλλά η δεύτερη θα είναι τιμωρία, αν δεν "δει" τίποτε "πίσω" από αυτήν. Οι γυναίκες ψάχνουν "χτίστες" και όχι ομορφιά. Αν θέλουν όμορφα αντικείμενα γύρω τους, προτιμούν να πάρουν έναν βελούδινο καναπέ και όχι σύντροφο. Ο σύντροφος πρέπει να τους δίνει ασφάλεια και αυτό συνεπάγεται πολύ συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία η ομορφιά δεν τα εξασφαλίζει.
Η σκληρότητα του Θεού απέναντι στους άνδρες —στο σημείο αυτό— έγκειται στο γεγονός ότι το χαρακτηριστικό αυτό είναι πολύ αντικειμενικό και άρα μετρήσιμο, με αποτέλεσμα κανένας άνδρας να μην είναι ικανοποιημένος από το αρχικό του κεφάλαιο, ώστε ν' αποφευχθεί η μεταξύ τους σύγκρουση. Αυτό τους κάνει "κινητικούς", αναγκάζοντάς τους ν' αναζητούν διαρκώς νέους ρόλους. Ανεξάρτητα από το πώς δείχνουν ως φυσική εικόνα, θα πρέπει να "χτίσουν" και μια τεχνητή "εικόνα" και αυτό τους κάνει να ψάχνουν απεγνωσμένα νέα "οικόπεδα". Από αυτήν την ανάγκη των ανδρών ξεκινάει η πρόοδος της ανθρώπινης κοινωνίας. Από τη "λύσσα" του άνδρα να ξεχωρίσει μεταξύ των ομοίων του ξεκινάει η "λυσσώδης" προσπάθεια της ανθρώπινης κοινωνίας για πρόοδο. Από την "λύσσα" του άνδρα ν' αποκτήσει όποια γυναίκα επιθυμεί —ακόμα και παρά την αρχική της άρνηση— ξεκινάει η "κούρσα" της ανθρώπινης προόδου. Η πιο "τρελή" και αιματηρή "κούρσα" της Δημιουργίας.
Τα ανθρώπινα λάθη και η ανθρώπινη πρόοδος.
Με βάση τα όσα περιγράψαμε είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος ότι η ανθρώπινη κοινωνία είναι ευάλωτη σε "έξωθεν" ή "άνωθεν" παρεμβάσεις. Αν δηλαδή κάποιος γνωρίζει τα χαρακτηριστικά των μελών της, μπορεί να την "σπρώξει" εκεί όπου θέλει, ακόμα κι αν αυτό δεν συμφέρει τα μέλη της αυτά. Αν κάποιος θέλει να την "σπρώξει" στην πρόοδο, μπορεί να το κάνει, ακόμα και παρά τη θέλησή της για τέτοια. Πώς; Αρκεί να γνωρίζει πώς λειτουργούν τα δύο φύλα. Αρκεί να γνωρίζει πώς λειτουργούν οι άνδρες και να μπορεί να ελέγχει τις γυναίκες. Όλο το μυστικό βρίσκεται στον έλεγχο των γυναικών. Αν κάποιος έχει την εξουσία να ελέγχει τις επιλογές της γυναίκας, προκειμένου να μπορεί να την "παραδίδει" ως έπαθλο, μπορεί να κατευθύνει τον άνδρα όπου τον βολεύει. Μπορεί να σπρώξει τον άνδρα εκεί όπου δεν τον συμφέρει σε βαθμό τέτοιο, που να μην σταματάει ακόμα και με τη βία.
Η γυναίκα επιλέγει με βάση αυτό το οποίο "προτείνει" κάθε φορά το σύστημα σαν άριστη επιλογή και άρα με βάση αυτό το οποίο κατά καιρούς έχει επιλέξει σαν "πρότυπο" ανδρός. Γιατί όμως αλλάζουν τα πρότυπά της και συνδέονται με τις επιλογές του συστήματος; Μήπως είναι κουτή η γυναίκα και το σύστημα της επιβάλει τις δικές του επιλογές; Όχι βέβαια. Απλά το σύστημα γνωρίζει πια είναι η βασική της ανάγκη και εκεί "παίζει" με τα πρότυπά της. Γνωρίζει το σύστημα ότι η γυναίκα, έχοντας το καθήκον να φέρει τα παιδιά της στον κόσμο, θ' αναζητά πάντα το καλύτερο γι' αυτά και αυτό την αναγκάζει ν' αναζητά το μέσον που θα το επιτύχει με τον καλύτερο τρόπο. Είναι αποφασισμένη η γυναίκα να θυσιάζει τον έρωτα —και άρα τον εαυτό της— για τα παιδιά και αυτό το γνωρίζει το σύστημα. Γνωρίζει τις ανάγκες της και εκεί "παίζει" με τα δικά του μέσα.
Ο χρόνος είναι το βασικό πρόβλημα της γυναίκας. Εκεί στην πραγματικότητα την "εκβιάζει" και με τον τρόπο αυτόν εξασφαλίζει την επιβίωση της πατριαρχίας. Γιατί την εκβιάζει; Γιατί απλούστατα η γυναίκα δεν έχει χρόνο. Δεν έχει χρόνο, για να ζήσει ως άνθρωπος χωρίς ευθύνες και άρα για ν' αποφασίσει για τη ζωή της με την ανάλογη άνεση. Πιάνει πολύ γρήγορα τα απόλυτα "πρότυπα" του φύλου της, αλλά πρέπει ν' αποφασίσει εξίσου γρήγορα και εκεί παγιδεύεται. Πιάνει τα ανώτατα όριά της σε μια ηλικία, στην οποία οι άνδρες είναι μικροί. Μικροί και ανώριμοι τόσο συναισθηματικά όσο και πνευματικά. Με τη "βούλα" του νόμου μικροί και με την απόλυτη επιβεβαίωση των οικογενειών τους.
Συνηθίζουμε να διαχωρίζουμε τα δύο φύλα με χαρακτηρισμούς όπως "ισχυρό" ή "αδύναμο" και αυτό είναι λάθος. Είναι λάθος, γιατί συνδέεται με την έννοια της εξουσίας και η εξουσία μπορεί ν' αλλάξει χέρια όπως και φύλο. Δεν αποτελεί δηλαδή ένα φυσικό χαρακτηριστικό, το οποίο χαρακτηρίζει τα δύο φύλα, ώστε να μεταφέρεται σ' αυτά με τον ίδιο απόλυτο τρόπο. Οι μόνοι χαρακτηρισμοί, που έχουν αυτήν την απολυτότητα σ' αυτό το οποίο περιγράφουν για τα δύο φύλα, είναι άλλοι. Υπάρχει το "υπεύθυνο" φύλο και το "ανεύθυνο" φύλο. Το υπεύθυνο φύλο για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και το "ανεύθυνο" φύλο.
Αν ασχοληθεί κάποιος με τη ζωολογία, θα διαπιστώσει κάτι πολύ ενδιαφέρον. Όσο ανώτερο στην ιεραρχία των ειδών είναι ένα ζώο, τόσο μεγαλύτερη "εκπαίδευση" απαιτείται για την ανεξαρτητοποίησή του από τη μητέρα του. Τόσο μεγαλύτερο χρόνο απαιτεί η ενηλικίωσή του. Ο άνθρωπος, ως το απόλυτα ανώτερο ον στην ζωική ιεραρχία, ευνόητο είναι ότι χρειάζεται τη μεγαλύτερη δυνατή εκπαίδευση και άρα τη μεγαλύτερη δυνατή φιλοξενία στους "κόλπους" της μητέρας του. Αυτός ο χρόνος δεν είναι κάτι το αφηρημένο. Είναι ένας χρόνος πολύ συγκεκριμένος. Τόσο συγκεκριμένος, που περιγράφεται ακόμα και στους νόμους των πιο ανεπτυγμένων κοινωνιών.
Είναι ο χρόνος μέχρι την ενηλικίωσή του. Ο χρόνος, ο οποίος απαιτείται για να τον αντιμετωπίσει η ίδια η κοινωνία ως υπεύθυνο πολίτη. Ο χρόνος, ο οποίος απαιτείται για να μπορεί να εργαστεί και ως εκ τούτου να επιβιώσει ως ανεξάρτητο ον μέσα στην κοινωνία. Εδώ πρέπει να προσέξει ο αναγνώστης, γιατί αυτό το οποίο θα πούμε είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Συνηθίζουμε να συνδυάζουμε τον χρόνο ενηλικίωσης με αυτόν του χρόνου της σεξουαλικής ωρίμανσης και αυτό είναι λάθος. Δεν ήταν πάντα λάθος, αλλά είναι σήμερα. Γιατί; Γιατί ο άνθρωπος ναι μεν είναι αμετάβλητος στον χρόνο, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο και με την κοινωνία του. Η κοινωνία του μεταβάλλεται μέσα στον χρόνο. Όσο πιο σύνθετη και ανεπτυγμένη είναι η κοινωνία του, τόσος μεγαλύτερος είναι ο χρόνος που απαιτείται για την ενηλικίωσή του.
Γιατί παρατηρείται αυτό το φαινόμενο; Το μοναδικό φαινόμενο στη φύση; Γιατί η ενηλικίωση είναι η στιγμή που μπορεί ο άνθρωπος να κόψει τον "ομφάλιο" λώρο, που τον συνδέει με την οικογένειά του. Είναι η ηλικία στην οποία μπορεί -με την "εκπαίδευση" που πήρε από αυτήν- να επιβιώσει πλέον ως οικογενειάρχης. Μπορεί να κάνει ό,τι κάνουν και οι υπόλοιποι ενήλικες, προκειμένου να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Μπορεί να κάνει δηλαδή ό,τι κάνουν και τα ενήλικα "πρότυπά" του, είτε αυτοί είναι οι οικείοι του είτε ο περίγυρος.
Ποιος όμως είναι αυτός ο χρόνος σε μια κοινωνία, η οποία αλλάζει διαρκώς τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά και ποιο από τα δύο φύλα αφορά περισσότερο αυτή η διαρκής αλλαγή; Είναι λογικό να υπάρχει αυτή η διαφορά, όταν τα δύο φύλα έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά μεταξύ τους. Μια κοινωνία, η οποία διαρκώς μεταβάλλεται, ευνόητο είναι ότι θα "παρασέρνει" περισσότερο το φύλο που είναι περισσότερο "ευμετάβλητο". Όσο πιο πολύ μεταβάλλεται, τόσο πιο πολύ μεταβάλλονται οι "απαιτήσεις" της σ' ό,τι αφορά την εκπαίδευση, που οδηγεί στην επιβίωση μέσα σ' αυτήν. Άλλη εκπαίδευση απαιτείται όταν η κοινωνία μοιάζει με ένα "κάρο" και άλλη εκπαίδευση όταν μοιάζει με ένα πολύπλοκο "αεροπλάνο".
Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι λέμε. Στην εποχή της μητριαρχίας ο άνθρωπος ήταν τροφοσυλλέκτης. Οι απαιτήσεις για "εκπαίδευση" ήταν ελάχιστες και ως εκ τούτου η σεξουαλική ωρίμανση ήταν ταυτόσημη με την ενηλικίωση. Οι επιλογές συντρόφου γίνονταν καθαρά με κριτήρια έρωτα, εφόσον οι απαιτήσεις ήταν μικρές και οι διαφοροποιήσεις μεταξύ των ανδρών ελάχιστες. Δεν είχαμε φαινόμενα όπως αυτό της πορνείας ή της μοιχείας, γιατί δεν ήταν δυνατόν ο χρόνος, η συγκέντρωση αγαθών κλπ., να δώσουν σε κάποιους μεγαλύτερους άνδρες τη δυνατότητα να επηρεάζουν την κρίση των νεαρών γυναικών και βέβαια την κρίση των οικογενειών τους.
Με τη μετάβαση στην πατριαρχία ο χρόνος έγινε ένας παράγοντας, που επηρέαζε την πολυπλοκότητα της ίδιας της κοινωνίας. Οι κοινωνίες πλέον αναπτύσσονταν και αυτό επηρέαζε και τα μέλη τους. Όσο πιο πολύ αναπτύσσονταν, τόσο μεγάλωναν οι απαιτήσεις εκπαίδευσης των μελών της και άρα τόσο πιο πολύ αύξανε ο χρόνος που απαιτούσε η ενηλικίωση. Οι άνθρωποι δεν ήταν πλέον τροφοσυλλέκτες. Είχαν εξειδικεύσεις. Εξειδικεύσεις, οι οποίες εξέφραζαν την πρόοδο της κοινωνίας και μετέτρεπαν τους εκφραστές τους σε "πετυχημένα" πρότυπα της κοινωνίας τους. Σε πρότυπα, τα οποία επιβίωναν ευκολότερα από τους μη εξειδικευμένους ανθρώπους. Άλλος γινόταν σιδεράς, άλλος κατασκευαστής πήλινων αντικειμένων και άλλος γεωργός. Όλοι αυτοί επιβίωναν πολύ ευκολότερα από τους κοινούς "τροφοσυλλέκτες" και άρα "διάλεγαν" συντρόφους πολύ πιο εύκολα.
Τα παιδιά αυτών των ανθρώπων δεν θα αφήνονταν από τις οικογένειές τους ν' "ανακαλύψουν" τον κόσμο, όπως συνέβη με τους ίδιους. Θα τους "κληροδοτούσαν" το κεφάλαιό τους, για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Τα παιδιά αυτά θα μιμούνταν τους γονείς τους στην "επιτυχία" τους. Αυτό απαιτεί εκπαίδευση. Απαιτεί χρόνο. Αν το παιδί του τροφοσυλλέκτη ήταν όμοιο με τον πατέρα του στα δεκατρία του χρόνια, το παιδί του σιδερά ήθελε άλλα δύο χρόνια για να γίνει όμοιό του. Αν το παιδί του τροφοσυλλέκτη μπορούσε στα δεκατρία του χρόνια να επιλέξει σύντροφο και να πιάσει τον μέσο όρο της κοινωνίας του, το παιδί του σιδερά αυτό μπορούσε να το κάνει στα δεκαπέντε του και να πιάσει τον ειδικό πλέον μέσο όρο της πετυχημένης συντεχνίας του.
Μέσα στη ίδια κοινωνία άρχισαν πλέον να εμφανίζονται "υποκοινωνίες" συντεχνιών με ειδικές απαιτήσεις. Δεν υπήρχε πλέον ο κοινός μέσος όρος μεταξύ των ανθρώπων. Υπήρχε ο κοινός μέσος όρος των συντεχνιών. Οι άνθρωποι δεν διαχωρίζονταν με βάση τις προσωπικές τους δυνατότητες, αλλά με βάση τις δυνατότητες της συντεχνίας στην οποία ανήκαν. Με τον τρόπο αυτόν ο "πήχης" της ενηλικίωσης άρχισε ν' ανεβαίνει και να αποσυνδέεται από τη σεξουαλική ωρίμανση. Οι ομφάλιοι "λώροι" άρχισαν να κόβονται σε διαφορετικούς χρόνους και άρα και οι χρόνοι στους οποίους οι άνθρωποι σχημάτιζαν τις οικογένειές τους. Με την πάροδο του χρόνου και τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες της ανεπτυγμένης πλέον κοινωνίας αυτό άρχισε να γίνεται με οργανωμένο τρόπο. Από την ιδιωτική πρωτοβουλία στον τομέα της εκπαίδευσης πήγαμε στην οργανωμένη εκπαίδευση. Από την ατομική εκπαίδευση πήγαμε στη μαζική εκπαίδευση.
Δεν εκπαίδευε ο τεχνίτης το παιδί του στην τέχνη, αλλά αυτό το καθήκον το αναλάμβανε οργανωμένα το σύστημα. Το σύστημα έθετε τις ελάχιστες προϋποθέσεις, για να πιάσει ένας νέος άνθρωπος τον κοινό μέσο όρο και σ' αυτόν τον χρόνο πλέον μετακινήθηκε ο σχηματισμός της οικογένειας. Ο σχηματισμός της μέσης οικογένειας. Αυτής, που αναγνώριζε η κοινωνία ότι έχει ελπίδες επιβίωσης με βάση τα στάνταρτ ποιότητας ζωής που έθετε η ανάπτυξή της. Με αυτόν τον τρόπο φτάσαμε στη βιομηχανική περίοδο και την οργανωμένη εκπαίδευση μιας κοινωνίας, η οποία, προκειμένου να λειτουργήσει, είχε τεράστιες εκπαιδευτικές απαιτήσεις.
Οι απαιτήσεις αυτής της περιόδου έδωσαν ένα τελικό ενδεικτικό χρονικό όριο για την ενηλικίωση του ανθρώπου. Τότε καθορίστηκε ως ελάχιστο όριο ενηλικίωσης τα δεκαοκτώ χρόνια. Τόσα χρόνια χρειάζονται πλέον για έναν άνθρωπο, προκειμένου να αφεθεί νόμιμα στην κοινωνία να ζήσει μόνος του και άρα ν' ακολουθήσει τις επιλογές του. Από αυτά τα χρόνια και μετά ο νόμος αναγνωρίζει τον άνθρωπο ως υπεύθυνο για τις πράξεις του και δεν αναζητά ευθύνες γι' αυτές τις πράξεις στους γονείς και κηδεμόνες του.
Σε ποιον όμως άνθρωπο αναφερόμαστε; Στον αρσενικό ή στον θηλυκό; Στον αρσενικό βέβαια. Αυτόν αφορά κυρίως το "χτίσιμο" και άρα αυτού η ενηλικίωση καθυστερεί πέρα από τα φυσιολογικά όρια. "Χτίσιμο" όμως σημαίνει κόπος. Το "χτίσιμο" σημαίνει βασανισμό και στερήσεις. Πώς θα αναγκάσεις έναν άνθρωπο να βασανίζεται και να στερείται; Κανένας δεν θέλει να βασανίζεται και να στερείται, όταν μπορεί να βγει έξω και να απολαύσει ό,τι επιθυμεί η ψυχή του. Πρέπει να του "τάξεις" κάτι, για ν' αντέξει τον βασανισμό. Να του "τάξεις" κάτι, που δεν μπορεί να το πάρει εκείνη τη στιγμή. Αν ένας άνδρας μπορεί με το φυσικό του κεφάλαιο να πάρει ό,τι θέλει από την κοινωνία, δεν κάθεται ούτε μία στιγμή στα θρανία ή τα εργαστήρια.
Τι ανώτερο μπορείς να "τάξεις" σε έναν άνδρα από μια απίθανη γυναίκα; Μόνον με αυτό το "έπαθλο" μπορείς να τον πείσεις ότι δεν αρκεί το βασικό του κεφάλαιο και άρα θα πρέπει ν' ανεχθεί τον βασανισμό που προϋποθέτει το "χτίσιμο" του τεχνητού κεφαλαίου. Με τον τρόπο αυτόν τον παγιδεύεις και μετατρέπεις τον παράγοντα χρόνο σε "σύμμαχό" του. Μετατρέπεις τον "εχθρό" της γυναίκας σε "σύμμαχο" του άνδρα. Η γυναίκα "βιάζεται" να επιλέξει τον ιδανικό σύντροφο όταν θα έχει το κεφάλαιό της στον απόλυτο βαθμό, ενώ ο άνδρας "καθυστερεί" για να "χτίσει" το απόλυτο κεφάλαιο. Αν το καταφέρεις αυτό ως εξουσία, το μόνο που σε απασχολεί είναι να καθορίζεις από μόνος σου αυτό το "ραντεβού".
Μόνος σου αποφασίζεις ποιοι θα "συναντηθούν" μεταξύ τους, για να συνάψουν οικογένειες. Μόνος σου αποφασίζεις ποιον θα "εκβιάσεις" εξαιτίας της "βιασύνης" του και ποιον θα "ανταμείψεις" εξαιτίας της "αργοπορίας" του. Σ' αυτήν την κατάσταση εξασφαλίζεις τη συμμαχία των ίδιων των οικογενειών και η κατάσταση γίνεται ανίκητη. Η ίδια η οικογένεια τα θηλυκά της μέλη τα "σπρώχνει" να πάρουν αποφάσεις "άρον-άρον" και τα αρσενικά της μέλη τα "καθυστερεί", για ν' αποφασίσουν "καλύτερα". Γιατί το κάνουν αυτό; Μήπως είναι εγκληματίες και συμμαχούν με το σύστημα εις βάρος των παιδιών τους; Όχι βέβαια. Από αγάπη κάνουν το μεγαλύτερο έγκλημα. Οι άνθρωποι έχουν ένστικτα και όποιος ακολουθεί τα ένστικτά του κάνει λάθη.
Γνωρίζει η οικογένεια ότι το θηλυκό της μέλος έχει το κεφάλαιό του στον υπέρτατο βαθμό όταν είναι πολύ νεαρό και άρα βλέπει "ζημιά" στην καθυστέρηση. Δεν χρειάζεται η γυναίκα "χτίσιμο" για να βελτιώσει το "κεφάλαιό" της και ό,τι καλύτερο μπορεί να πάρει θα το πάρει αν δεν καθυστερήσει. Από την άλλη πλευρά το αρσενικό παιδί της έχει διαφορετικές ανάγκες. Δεν το συμφέρει, όταν η οικογένεια έχει "μέσα", να βγει "γυμνό" στον ελεύθερο ανταγωνισμό. Πρέπει αυτά τα "μέσα" να μετατραπούν σε προσόντα, ώστε να διαλέξει με το καλύτερο δυνατό "κεφάλαιο" στη διάθεσή του.
Καί στις δύο περιπτώσεις εγκληματούν οι οικογένειες, γιατί πολεμούν τον έρωτα. Προκειμένου να διασφαλίσουν τα συμφέροντα των ανώριμων παιδιών τους, αποφασίζουν για λογαριασμό τους. Οι ίδιοι οι γονείς γίνονται το αίτιο της δυστυχίας των παιδιών τους προς χάριν μιας εξασφάλισης. Το τραγικό είναι ότι το κάνουν από αγάπη και εκεί τα πράγματα γίνονται δύσκολα. Το ακόμα πιο τραγικό είναι ότι σ' αυτήν την κατάσταση πρωταγωνιστεί η πανίσχυρη μητέρα και αυτό κάνει την κατάσταση κυριολεκτικά ανίκητη. Ο "δρόμος" προς την κόλαση δεν έχει "εξόδους" διαφυγής.
Το πιο τρομερό θηρίο της Δημιουργίας.
Ζούμε σ' έναν κόσμο, ο οποίος συχνά-πυκνά γίνεται εφιαλτικός. Έναν κόσμο πολέμων, πείνας και δυσκολιών. Από αυτήν την κατάσταση δεν ξέφυγε καμία κοινωνία ...όσο ανεπτυγμένη κι αν ήταν. Άρα; Άρα η ανθρώπινη κοινωνία, όσο κι αν προόδευσε, δεν έχει ξεφύγει η ίδια από τη βασική της μορφή. Τη μορφή, που την αναγκάζει συχνά-πυκνά να δίνει τη μάχη της επιβίωσης. Στην πραγματικότητα δεν έχει "ενηλικιωθεί" η ίδια η ανθρώπινη κοινωνία. Δεν έχει κόψει τον "ομφάλιο λώρο" της από τη φύση που τη γέννησε. Παραμένει μια κοινωνία ζώων, η οποία σε κάποια στιγμή θα πρέπει να σκοτώσει ή να σκοτωθεί, προκειμένου να επιβιώσει το είδος. Μια κοινωνία ζώων, της οποίας η πρόοδος δεν αλλάζει τα βασικά της χαρακτηριστικά. Αντί να σε σκοτώσει το ζώο με τα νύχια του, θα σε σκοτώσει με ένα ρεβόλβερ. Δεν έχει βρει τη λύση, που θα της επιτρέψει να λύσει τα προβλήματά της, χωρίς να καταφύγει στα βασικά ανθρώπινα και άρα ζωικά ένστικτα.
Ένστικτα όμως σημαίνει επιβίωση και άρα υπεράνθρωπο αγώνα για τη διαιώνιση του είδους. Όταν όμως μιλάμε για αγώνα επιβίωσης του ανθρώπινου είδους, μιλάμε για μητριαρχία. Μετά από μια καταστροφή πάντα η κοινωνία επανέρχεται στη βασική της μορφή. Είτε μιλάμε για την κοινωνία των Πρωτόπλαστων, που έπρεπε να επιβιώσουν σε μια απόλυτα εχθρική φύση, είτε μιλάμε για μια κοινωνία σύγχρονων ανθρώπων, η οποία πρέπει να "σηκωθεί" μετά από μια ολέθρια πολεμική σύγκρουση, μιλάμε για το ίδιο πράγμα. Οι άνδρες σ' αυτήν την περίπτωση είναι αδύναμοι να φέρουν το βάρος της επιβίωσης και της διαιώνισης του είδους και το βάρος πέφτει στους ώμους της πανίσχυρης γυναίκας. Σε συνθήκες που οι άνδρες είναι θαμμένοι στη γη, πληρώνοντας ως συνήθως το τίμημα των φιλοδοξιών τους, η γυναίκα αναλαμβάνει τον ρόλο να "απαλείψει" το λάθος τους, το οποίο απειλεί την επιβίωση του είδους.
Κάθε φορά που η ανθρωπότητα, εξαιτίας των ανδρικών "οραμάτων", κυλιέται "αιμόφυρτη" στις λάσπες και πρέπει να δώσει τον υπέρτατο αγώνα της επιβίωσης υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες, εμφανίζεται το "θηρίο". Το πιο όμορφο και γλυκό θηρίο της φύσης είναι η απόλυτη εγγύηση ότι η ανθρωπότητα θα επιβιώσει μετά από κάθε περιπέτειά της ...Η γυναίκα, η οποία, ως μητέρα, θ' αναλάβει να νικήσει οποιονδήποτε απειλεί την επιβίωση των παιδιών της και άρα και των ανδρών. Η γυναίκα, που, για όσο διάστημα το απαιτούν οι ανάγκες των παιδιών της, μπορεί να σταθεί σαν ακλόνητος βράχος απέναντι σε όλα τα στοιχεία της φύσης. Η γυναίκα, που μπορεί για τις ίδιες ανάγκες ν' αντισταθεί όχι μόνον στους δαίμονες που καταδιώκουν την ανθρωπότητα, αλλά και απέναντι στον Ίδιο τον Θεό.
Η παντοδυναμία της γυναίκας αποδεικνύεται τόσο με τα ιστορικά στοιχεία όσο και με βάση τη λογική. Η πρώτη ανθρώπινη κοινωνία —και άρα η κοινωνία που έδωσε τη μεγάλη μάχη της επιβίωσης του είδους— ήταν μητριαρχική. Όταν το μυαλό του ανθρώπου δεν μπορούσε ν' αποδώσει ούτε ένα καλάθι φρούτα μέσα σε μια παντελώς εχθρική φύση, η δύναμη της γυναίκας ήταν αυτή η οποία έδωσε την επιβίωση στο είδος. Ένα είδος ελάχιστα "εξοπλισμένο" για ν' ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις τα υπόλοιπα είδη της φύσης. Ένα είδος με τρομερά χρονοβόρες απαιτήσεις ενηλικίωσης των μελών του. Τα δώδεκα και δεκατρία χρόνια μπορεί να φαίνονται ασήμαντα υπό τις παρούσες συνθήκες, αλλά είναι εφιαλτικά ως υποχρέωση όταν γύρω σου "λυσσομανά" η φύση και σε χτυπάει αλύπητα μέρα και νύχτα. Όταν δεν μπορείς να θρέψεις τον εαυτό σου και έχεις "υποχρέωση" να συντηρήσεις έναν ακόμα άνθρωπο.
Η γυναίκα έδωσε στο ανθρώπινο είδος τη δυνατότητα να κυριαρχήσει στον Πλανήτη. Η γυναίκα έχτισε τα "θεμέλια" αυτής της κυριαρχίας, εφόσον αυτή εξασφάλισε την επιβίωσή του πάνω σ' αυτόν. Η γυναίκα κέρδισε την πιο σημαντική του μάχη. Πρώτα επιβιώσαμε με τα γυμνά γυναικεία χέρια και μετά εμφανίστηκαν τα εξοπλισμένα ανδρικά. Η νίκη της γυναίκας έδωσε σ' αυτό το "γυμνό" είδος τη δυνατότητα να επιβιώσει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη. Να επιβιώσει υπό συνθήκες παγωμένων πόλων μέχρι υπό συνθήκες καυτών ερήμων. Κανένα άλλο θηλαστικό δεν είχε αυτήν την καθολική επιτυχία, γιατί απλούστατα κανένα θηλυκό είδος δεν συγκρίνεται σε ισχύ με τον θηλυκό άνθρωπο.
Αν αυτή η επίδειξη της εκπληκτικής ισχύος φαίνεται σαν μια "μακρινή" ανάμνηση, η οποία πλέον δεν μας αφορά, αυτό είναι λάθος. Η γυναίκα δεν θυσιαζόταν για τα παιδιά της μόνον στα "πέτρινα" χρόνια της αβυσσαλέας μάχης για την επιβίωση στη φύση. Η γυναίκα θυσιάζεται καθημερινά. Πραγματοποιεί καθημερινές τεράστιες θυσίες, οι οποίες είναι "βουβές" και δεν αναγνωρίζονται από κανέναν. Θυσίες, τις οποίες ο άνδρας ούτε που θα διανοούνταν να κάνει. Θυσίες, οι οποίες έχουν σχέση με τη λειτουργία της οικογένειας και θυσίες οι οποίες έχουν σχέση με τη λειτουργία της ίδιας της κοινωνίας. Δεν χρειάζεται να σκεφτεί πολύ κάποιος, για να τις ανακαλύψει.
Οι ανθρώπινες οικογένειες λειτουργούν στο σύνολό τους, γιατί η θυσία, που απαιτεί αυτή η λειτουργία, παρέχεται αφειδώς από τη γυναίκα. Μια γυναίκα μπορεί να θυσιάζεται καθημερινά εγκλωβισμένη σε έναν αποτυχημένο γάμο για χάρη των παιδιών της. Μπορεί να θυσιάζεται καθημερινά και επί τριάντα χρόνια, για να "ενηλικιωθεί" το βλαστάρι της και να το κάνει αυτό χωρίς κανένα ίχνος υστεροβουλίας. Μπορεί να θυσιάζεται, για να το δει να "φτάνει" εκεί όπου θεωρεί η ίδια ότι δικαιούται να "φτάσει". Μπορεί να θυσιάζεται με μόνο "κέρδος" να καμαρώνει για το παιδί της. Μπορεί μια μητέρα να δουλεύει μέρα και νύκτα δύο και τρεις δουλειές, για να δει τον γιο της γιατρό για παράδειγμα. Να τον δει γιατρό και όταν αυτός ο γιατρός θα της δώσει ένα ποτήρι νερό, να του πει συγκινημένη ευχαριστώ. Να θεωρεί ως "ανταμοιβή" και δικαίωσή της για τριάντα χρόνια άπειρου κόπου και θυσίας της μικρής θνητής ζωής της ακόμα και μια συμβολική ανταπόδοση. Μπορεί και να δακρύσει από την "κοπιαστική" χειρονομία του.
Μιλάμε για έναν πραγματικά απίθανο άνθρωπο. Ακόμα κι αν έχεις τη μικρότητα να την "αδικήσεις" σ' αυτό το συμβολικό επίπεδο, αυτή θα παραμείνει πιστή στην αγάπη της. Θα παραμείνει προσηλωμένη στην αρχική της επιλογή. Θα είναι εκεί να περιμένει ..."μήπως χρειαστεί κάτι το παιδί". Ακόμα κι αν αυτό αποδειχθεί αχάριστο. Στον εαυτό της θα αναζητεί ευθύνες για τη συμπεριφορά του και όχι στον αχάριστο "γιατρό". Αυτό το θηλαστικό δεν νικιέται με τίποτε. Όχι στους πόλους και στις έρημους, αλλά και στο διάστημα μπορεί να επιβιώσει. Θα επιβιώσει, γιατί πρέπει να εξασφαλίσει την επιβίωση των παιδιών της. Θα ζήσει όσο χρειάζεται, για να μην πεθάνουν τα παιδιά της. Αν υπάρχει μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να επιβιώσει το ανθρώπινο είδος σε ένα παντελώς αφιλόξενο περιβάλλον, αυτήν την πιθανότητα θα την εξασφαλίσει χάρη στη γυναίκα.
Το ίδιο τρομερή και ανυπέρβλητη είναι η θυσία της και για τη λειτουργία της ίδιας της κοινωνίας. Η θυσία του γυναικείου φύλου μέσα σε έναν κόσμο φτωχό, που επιβιώνει δύσκολα, είναι σχεδόν καθημερινή. Σε έναν κόσμο, που, λόγω της δυσλειτουργίας του, η πορνεία αποδίδει χρυσάφι, η γυναίκα παραμένει άκαμπτη στη θέση της. Ποιος μπορεί να αρνηθεί αυτό το χρυσάφι; Γιατί οι γυναίκες ματώνουν στα εργοστάσια; Γιατί στραβώνουν, πλένοντας σκάλες; Ποιος άνδρας θα μπορούσε να επιβιώνει πλούσια από πληρωμές γυναικών και θα πήγαινε στο εργοστάσιο για το μεροκάματο της φτώχειας; Οι άνδρες πληρώνουν από το υστέρημά τους τις πόρνες και δεν θα δοκίμαζαν ν' αποκτήσουν πλεόνασμα με τον ίδιο τρόπο; Γιατί δεν το κάνουν αυτό οι γυναίκες; Δεν μπορούν; Δεν μπορούν να ξαπλώνουν στα κρεβάτια και μπορούν να ματώνουν στα εργοστάσια; ...Δεν το κάνουν για τα παιδιά τους. Γιατί θεωρούν ότι δεν συμφέρει τα παιδιά τους να μπαίνουν στην κοινωνία ως παιδιά πορνών. Οι λίγες, που εκπορνεύονται, το κάνουν με τη βία και το χρυσάφι πηγαίνει σε ανδρικά χέρια.
Η δύναμη της κοινωνίας να διατηρεί την ηθική της υπόσταση, παρ' όλη την αθλιότητα στην οποία κατά καιρούς βυθίζεται, οφείλεται στη δύναμη της γυναίκας. Στη δύναμή της ν' αντιστέκεται στους πειρασμούς. Στη δύναμή της να προστατεύει τον εαυτό της. Στην δύναμη της να μην κάνει "εκπτώσεις" στη διαχείριση της ύπαρξή της. Αν οι γυναίκες για τον οποιονδήποτε λόγο έχαναν τη δύναμή τους, θα "τελειώναμε" ως είδος με συνοπτικές διαδικασίες. Αν οι γυναίκες σκέπτονταν με τα μυαλά του άνδρα και τις συνόδευαν οι ανδρικές αδυναμίες, δεν θα επιβιώναμε ούτε για μία γενιά. Θα "εγκαταλείπαμε" πανηγυρικά τον Πλανήτη. Μπορεί να το κάναμε με "στυλ" υπό καθεστώς μεθυστικών οργίων και άπειρης τεμπελιάς, αλλά σίγουρα θα τον εγκαταλείπαμε.
Ακόμα και το "σφάλμα" της μετάβασης στην αιμοβόρα πατριαρχία είναι αποτέλεσμα αυτής της απίστευτης γυναικείας ισχύος. Όταν η γυναίκα διαπίστωσε ότι η επιβίωση ήταν πλέον εξασφαλισμένη, αφέθηκε να "πειστεί" από τον άνδρα ότι αυτό το οποίο συμφέρει τα παιδιά της είναι πλέον η πρόοδος. Με την επιβίωση εξασφαλισμένη η γυναίκα θεωρούσε ότι δεν υπήρχε σοβαρό διακύβευμα και η προσωπική της θυσία την απασχολούσε ελάχιστα. Μπορούσε να την αντέξει, εφόσον θα υπήρχε θετικό αποτέλεσμα για τα παιδιά της. Όλο το μυστικό της απίθανης ισχύος της γυναίκας βρίσκεται στη σχεδόν παθολογική της αγάπη για τα βλαστάρια της. Μπορεί να θυσιαστεί γι' αυτά χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν υπάρχει στο μυαλό της δεύτερη σκέψη. Πάνω από το πτώμα της πρέπει να περάσεις, για ν' απειλήσεις αυτά τα βλαστάρια. Μπορεί να κόψει από τη σάρκα της, για να ταΐσει τα παιδιά της.
Αυτή η αυτοκτονική της διάθεση για υπηρεσία ήταν εκείνη που μας οδήγησε στην πατριαρχία. Η γυναίκα "υποχώρησε", προκειμένου να εξυπηρετήσει τα πιο πονηρά παιδιά της και άρα τους άνδρες. Από εκεί και πέρα στήριξε την επιλογή της μέχρι θανάτου. Στην κυριολεξία. Πείστηκε από τον "όφι" ότι συμφέρει τον "Αδάμ" να τρώει το απαγορευμένο "μήλο" και από τότε τον ταΐζει συστηματικά μ' αυτό. Ο "Αδάμ", δηλαδή, δεν ήταν ο άνδρας-σύντροφος της γυναίκας. Ο "Αδάμ" ήταν ο γιος της γυναίκας, ο οποίος μεγάλωσε, όταν αποφάσισε η γυναίκα να καθοδηγείται από τον "όφι". Ο "Αδάμ" είναι ο άνδρας, ο οποίος γεννιέται μέσα σε καθεστώς πατριαρχίας. Ο "όφις" ήταν ο άνδρας, ο οποίος γεννήθηκε στο καθεστώς της μητριαρχίας και έπεισε τη γυναίκα ως σύντροφος τι συμφέρει και τι όχι τα παιδιά τους.
Η γυναίκα "χρεώνεται" παντοτινά το αμάρτημα, όχι επειδή ήταν η πονηρή που το "επινόησε", αλλά επειδή το ανέχτηκε και το υπηρέτησε. Το υπηρέτησε εις βάρος των δικών της συμφερόντων. Το "χρεώνεται", γιατί αυτή ήταν η ισχυρή, που επέτρεψε αυτήν την εξέλιξη των πραγμάτων. Οι ισχυροί χρεώνονται τις αποφάσεις και όχι οι ανίσχυροι. Οι άνδρες πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους τυχερούς, γιατί τους γεννά ένα τέτοιο θηριώδες όν και τους εξασφαλίζει τη σίγουρη επιβίωση. Οι άνδρες πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους τυχερούς, γιατί τους ερωτεύεται ένα τέτοιο θηριώδες ον και μπορεί μόνο του ν' αναλάβει ακόμα και το σύνολο σχεδόν του κόστους της επιβίωσης των απογόνων τους. Ακόμα κι όταν αυτοί είναι παντελώς ανεπαρκείς για τον ρόλο τους.
Αυτά είναι τα ένστικτα επιβίωσης του ανθρώπινου είδους και αυτά τα ένστικτα στον απόλυτο βαθμό τα εκφράζει η γυναίκα. Η γυναίκα, που από τη φύση της είναι προετοιμασμένη να παίρνει το βάρος αυτής της ευθύνης. Η γυναίκα, που μεταφέρει αυτά τα "ένστικτα" ατόφια μέσα στον χρόνο, είτε το απαιτούν οι συνθήκες είτε όχι. Η γυναίκα, που, για να είναι πάντα "μάχιμη" για το καλό του "είδους", πρέπει να είναι γρήγορα και πάντα έτοιμη να ενηλικιωθεί και άρα ν' αναλάβει τον μοναδικό της ρόλο.
Αυτό και μόνον να το σκεφτεί κάποιος, μπορεί να καταλάβει την εφιαλτική "ευθύνη" που βαραίνει τους ώμους της γυναίκας. Όχι μόνον τώρα, αλλά πάντα.
Για να καταλάβει κάποιος το "βάρος", αρκεί να σκεφτεί το εξής απλό. Ένα κοριτσάκι, που μόλις έχει βγει από την εφηβεία της, πρέπει να είναι έτοιμο να πάρει αποφάσεις για ένα χρονικό διάστημα, το οποίο θα είναι τουλάχιστον ίσο και ίσως μεγαλύτερο από το χρονικό διάστημα που έχει ζήσει το ίδιο. Λέμε τουλάχιστον, γιατί η γυναίκα δεν γεννά μόνον τις γυναίκες αλλά και τους άνδρες με την πιο μακρά "ενηλικίωση" συν τον έναν περίπου χρόνο που απαιτεί η ίδια η τεκνοποίηση. Μια δεκαοκτάχρονη κοπέλα, δηλαδή, πρέπει να είναι έτοιμη να πάρει αποφάσεις, οι οποίες θα την "κλείσουν" ως γυναίκα για άλλα τόσα χρόνια.
Το κορίτσι, που δεν γνωρίζει την κοινωνία, γιατί δεν έχει ζήσει μέσα σ' αυτήν, θα πρέπει ν' αποφασίσει όχι μόνον για τον εαυτό της αλλά και για κάποιον άλλον στα ίδια χρόνια. Το ανώριμο παιδί μετά από λίγες ημέρες θα πρέπει να πάρει αποφάσεις όχι μόνον ώριμης γυναίκας, αλλά και συνετής μητέρας, εφόσον η ποιότητα των αποφάσεών της θα πρέπει να έχει ισχύ δεκαοκτώ χρόνια μετά. Γιατί; Γιατί θα κληθεί να πάρει μια απόφαση, που θα την "απαλλάσσει" από το "βάρος" της όταν θα είναι τριανταέξι χρονών ...Αν την "απαλλάξει" ποτέ, όπως συμβαίνει σήμερα.
Σε μια ηλικία, που τα αγόρια συμπεριφέρονται σαν παιδιά με τις "ευλογίες" της οικογένειας, τα κορίτσια καλούνται να σηκώσουν στους ώμους τους το "βάρος" της οικογένειάς τους και βέβαια και της κοινωνίας για το σύνολο του φύλου τους ...σε μια ηλικία, που οι άνδρες αντιμετωπίζονται ως οι κατ’ εξοχήν ανεύθυνοι της κοινωνίας. Αυτοί, που μεθούν και όταν παρεκτρέπονται ζητούν την "κατανόηση" ακόμα και του νόμου, εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας τους και άρα της ανωριμότητάς τους. Αυτοί, που μας αρκεί να γυρίσουν από το γήπεδο χωρίς μώλωπες. Αυτοί, που μας αρκεί να επιστρέψουν από την έξοδό τους αρτιμελείς. Αυτοί, που αντιμετωπίζουν τα προβλήματα των παιδιών και είμαστε ευτυχείς όταν τα "καταφέρνουν". Στην ηλικία που η πιο "σοβαρή" απόφαση για έναν νεαρό άνδρα θα είναι τι μάρκα αυτοκίνητο να πάρει, η γυναίκα πρέπει ν' αποφασίσει για το σύνολο σχεδόν της ζωής της σε μια "εξίσωση" με άπειρες απροσδιόριστες "παραμέτρους".
Αυτή η σταθερότητα που διακρίνει τις γυναίκες, σε συνδυασμό με τις μεταβλητές ανάγκες ενός συστήματος, το οποίο διαρκώς προοδεύει, το "εκθέτει". Το αναγκάζει να φέρεται περίεργα και αυτό είναι ορατό από όλους. Το σύστημα, το οποίο δεν δίνει άδεια οδήγησης ή ταξιδιωτικά έγγραφα σε μια δεκαεξάχρονη, επειδή τη θεωρεί ανώριμη, είναι το ίδιο που απαγορεύει τις αμβλώσεις. Ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι δεν είναι ώριμο να οδηγήσει αυτοκίνητο ή να ταξιδεύσει μόνο του, αλλά είναι απόλυτα ώριμο να γεννήσει και ν' αναθρέψει έναν άλλον άνθρωπο. Τόσο απόλυτα ώριμο, που ο νόμος είναι γενικός και τις αφορά όλες ανεξαιρέτως.
Πολλοί απορούν γιατί οι γυναίκες επί αιώνες παντρεύονταν σε ηλικίες που σήμερα οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως παιδιά. Δεκατριάχρονες, δεκατετράχρονες κλπ.. Το αποδίδουν στην "καθυστέρηση" της κοινωνίας, στην αμορφωσιά της γυναίκας κλπ.. Αυτό είναι λάθος και αυτό το "αποδεικνύει" η ίδια φύση. Η ίδια η φύση, που δίνει στη γυναίκα τη φυσική δυνατότητα να τεκνοποιήσει σ' αυτές τις ηλικίες. Η "βιασύνη" δεν οφείλεται στη δυνατότητα της γυναίκας να τεκνοποιήσει, αλλά στην "υποχρέωση" που αναλαμβάνει μετά την τεκνοποίηση. Μια "υποχρέωση", η οποία έπρεπε να "χωράει" μέσα στο προσδόκιμο όριο ζωής για τον κάθε άνθρωπο. Το χαμηλό όριο ηλικίας, που ζούσαν οι άνθρωποι εκείνη την εποχή, δεν επέτρεπε στη γυναίκα να "καθυστερεί", για να ζήσει μια περίοδο ελευθερίας και αναζήτησης εμπειριών, όπως δικαιούται ο κάθε άνθρωπος.
Όταν η γυναίκα των ανεπτυγμένων κοινωνιών αναλαμβάνει υποχρέωση "βάθους" τουλάχιστον δεκαοκτώ ετών, σε ποια ηλικία έπρεπε να τεκνοποιήσουν οι προγιαγιάδες μας, όταν ο μέσος όρος ζωής για το ανθρώπινο είδος και για πολλούς αιώνες ήταν κάτω από τα πενήντα; Δεν έχει περάσει καν ένας αιώνας από τότε που οι άνθρωποι στα πενήντα τους ήταν γέροι και γριές. Υπάρχουν σήμερα μέρη στον Πλανήτη, που αυτός ο αιώνας δεν έχει περάσει καν.
Σήμερα κάποιοι άλλοι απορούν, γιατί οι ίδιες οι γυναίκες "αγχώνονται" για τα όριά τους, όταν πλησιάζουν τα τριάντα ή ακόμα χειρότερα όταν τα ξεπερνούν. Τεχνολογία υπάρχει, για να τεκνοποιήσει μια γυναίκα ακόμα και στην ηλικία της Σάρας. Τι συμβαίνει; Γιατί τόσο άγχος; Γιατί και πάλι η ανάλυση ξεκινάει από λάθος σημείο. Τη γυναίκα δεν την απασχολεί το τεχνικό μέρος της τεκνοποίησης. Δεν την απασχολούν ούτε οι "σωλήνες" ούτε οι "καταψύξεις" ωαρίων. Την απασχολεί το χρονικό μέγεθος της "υποχρέωσης", που αναλαμβάνει μετά την "επιτυχή" τεκνοποίηση με ή χωρίς τεχνικά μέσα. Την απασχολεί να εξασφαλίσει την "ομπρέλα" προστασίας για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο. Την απασχολεί να είναι η ίδια σε καλή κατάσταση και να μπορεί να προσφέρει στα παιδιά της και όχι να είναι μια αδύναμη γριά ανίκανη να τα υπηρετήσει. Μια γυναίκα, που σήμερα θα τεκνοποιήσει μετά τα τριάντα, κάνει ένα "συμβόλαιο" με την αβεβαιότητα, τη φτώχεια, την ανάγκη και τον φόβο για το μέλλον μέχρι τις "πύλες" των γηρατειών της.
Εξ’ αντικειμένου πρέπει ν' αποφασίσει για πράγματα τα οποία δεν ελέγχονται. Τι θ' αναζητήσει; Την ανδρική ομορφιά; Σε τι θα την βοηθήσει αυτή η επιλογή, που, ακόμα και στο λίγο διάστημα που ισχύει, δεν θρέφει, δεν εξασφαλίζει, δεν προστατεύει; Δεν αποφασίζει για την επόμενη ημέρα και άρα για την ταυτότητα αυτού που θα ξυπνήσει πλάι της. Αποφασίζει για την ίδια και το παιδί της, που θα έχουν ανάγκες σε μια ηλικία στην οποία ούτε ομορφιά θα υπάρχει ούτε κατά πάσα πιθανότητα έρωτας, που να "αμβλύνει" όλες τις δυσκολίες. Άρα; Άρα τι θα εμπιστευτεί; Το υποκειμενικό ή το αντικειμενικό; Με τι "εφόδιο" θα επιλέξει να βαδίσει στη ζωή της; Με τον έρωτα, τον οποίο δεν γνωρίζει και ως εκ τούτου δεν μπορεί να εμπιστευτεί ή με το χρήμα, που είναι πάντα αξιόπιστο. Πολεμώντας την οικογένειά της για κάτι το οποίο δεν γνωρίζει ή συντρέχοντας με την οικογένεια, "μεταφέροντας" σ' αυτήν μέρος του τρομακτικού βάρους της απόφασής της;
Εδώ εμφανίζεται και η κύρια διαφορά μεταξύ των δύο φύλων και στο θέμα του σεξ. Η φυσική γυναίκα κάνει σεξ με τα απόλυτα κριτήρια με τα οποία αναζητεί τον σύντροφό της και πατέρα των παιδιών της. Η γυναίκα μοιράζεται το κρεβάτι της με εκείνον που θα μπορούσε να μοιραστεί και τη ζωή της. Ο άνδρας μοιράζεται το κρεβάτι του μ' εκείνη που μπορεί ...και απλά είναι θέμα τύχης αυτό που μπορεί να είναι ταυτόχρονα κι αυτό που θέλει. Αυτή η διαφορά προκύπτει από την ιδιομορφία του κεφαλαίου, το οποίο έχει στη διάθεσή του το κάθε φύλο.
Η γυναίκα, από τη στιγμή που ωριμάζει σεξουαλικά, ξεκινά την αναζήτηση του συντρόφου της με πλήρες κεφάλαιο και άρα η επιλογή της από την αρχή θα μπορούσε να είναι τελική. Ξεκινά την αναζήτηση συντρόφου με ένα κεφάλαιο, το οποίο έχει φθίνουσες τάσεις και όχι το αντίθετο. Αντίθετα ο άνδρας ξεκινάει την ίδια αναζήτηση με ένα κεφάλαιο, το οποίο δεν θεωρεί ότι είναι το τελικό. Ξεκινάει με ένα κεφάλαιο, το οποίο έχει αυξητικές τάσεις. Μοιράζεται το κρεβάτι του με ό,τι αποδίδει το κεφάλαιό του τη δεδομένη στιγμή, "ονειρευόμενος" μελλοντικές "εισπράξεις" από μελλοντικά κέρδη. Εξ’ ορισμού δηλαδή θεωρεί ότι δεν έχει πάρει ό,τι νομίζει πως "δικαιούται".
Γνωρίζοντας κάποιος όλα αυτά, μπορεί να καταλάβει και πότε την "πατάνε" τα δύο φύλα. Πότε κάνουν τα λάθη, τα οποία στη συνέχεια δεν μπορούν να ακυρώσουν. Η γυναίκα, εξαιτίας των μεγάλων "υποχρεώσεών" της και ο άνδρας εξαιτίας της κακής διαχείρισης του χρόνου του. Το κάθε φύλο, δηλαδή, την "πατά" με διαφορετικό τρόπο και διαφορετικό λόγο. Πάντα όμως η θυσία συνδέεται μ' αυτό το οποίο ονομάζουμε έρωτα. Τα δύο φύλα δεν φτάνουν στο "ραντεβού" του έρωτα εγκαίρως και όταν μετανιώσουν δεν προλαβαίνουν.
Η βασική αρχή για τις γυναίκες είναι ότι ...όσο πιο "γρήγορα", τόσο καλύτερα, ενώ για τους άνδρες ...όσο πιο "αργά", τόσο καλύτερα. Γιατί την πατάνε; Γιατί, όσο πιο "γρήγορα" για τη γυναίκα, σημαίνει τη λήψη των μεγάλων αποφάσεων της ζωής της σε μια πολύ νεαρή ηλικία χωρίς δικά της ασφαλή προσωπικά κριτήρια, χωρίς εμπειρίες και άρα με "δανεικά" από την οικογένειά της. Η οικογένειά της όμως ούτε ερωτεύεται ούτε καλείται να ξαπλώσει στο ίδιο κρεβάτι με την επιλογή της. Η οικογένειά της περιορίζεται στα αντικειμενικά και αυτό σημαίνει ότι περιορίζεται στα οικονομικά κριτήρια της επιλογής.
Σ' αυτό το σημείο "παίζει" το σύστημα με τη γυναίκα. Γνωρίζει τα χαρακτηριστικά της και τα εκμεταλλεύεται. Γνωρίζει την ισχύ και τις υποχρεώσεις της και παίζει με αυτά. Η εξουσία, δηλαδή, που θίγει τη γυναίκα, όχι μόνον δεν απειλείται από αυτήν, αλλά τη χρησιμοποιεί για να διαιωνίζει την παρουσία της. Πώς γίνεται αυτό; Η εξουσία με την ύπαρξή της δημιουργεί συνθήκες φτώχειας και καταστροφής. Αυτές οι συνθήκες αναγκάζουν τη γυναίκα να επιστρατεύσει τις δυνάμεις της, για να αντιμετωπίσει όλα τα ενδεχόμενα. Την αναγκάζουν να "υποχωρήσει" στο θέμα των προσωπικών της απαιτήσεων προς χάρη των μελλοντικών παιδιών της. Την αναγκάζουν να θυσιάσει τον εαυτό της για την εύκολη επιβίωση των βλασταριών της. Τα μητρικά ένστικτα της γυναίκας είναι τόσο ισχυρά, που δεν τίθεται καν θέμα αντίστασης.
Στην πραγματικότητα το σύστημα βάζει τη γυναίκα και κυνηγάει τη "σκιά" της. Το σύστημα, που είναι υπεύθυνο για τη φτώχεια και την προβληματικότητα της κοινωνίας, είναι το ίδιο που στη συνέχεια, χρησιμοποιώντας αυτήν την αθλιότητα, "εκβιάζει" τις επιλογές της γυναίκας. Το σύστημα, που είναι υπεύθυνο για τη φτώχεια, τη χρησιμοποιεί για να τρομοκρατήσει τη γυναίκα. Με τον τρόπο αυτόν η δύναμη της γυναίκας γίνεται η απόλυτη αδυναμία της. Η δύναμή της και η αντοχή της στρέφεται εναντίον του εαυτού της. Πολύ πριν δηλαδή το σύστημα αναγκαστεί να την υποτάξει, την έχει πείσει να αυτοϋποταχθεί.
Έχοντας το σύστημα την εξουσία και τον πλούτο να μπορεί ν' "ανταμείβει" εκείνους που το εξυπηρετούν, δημιουργεί μόνο του ανδρικά "πρότυπα", παρασέρνοντας τη γυναίκα προς αυτά. Γνωρίζοντας τις ανάγκες της γυναίκας, "προωθεί" οικονομικά εκείνους που το εξυπηρετούν καλύτερα. Στην πραγματικότητα το σύστημα εξουσίας έχει δημιουργήσει συνθήκες αυτοτροφοδοτούμενης "έκρηξης". Με τη λειτουργία του "συνθλίβει" τη γυναίκα και στη συνέχεια τη χρησιμοποιεί σαν "καύσιμο", για να συνεχίσει τη λειτουργία του και άρα να εξακολουθεί να τη "συνθλίβει".
Σε μια ανάλογη "παγίδα" πέφτει και ο άνδρας. Από τη στιγμή που θα ωριμάσει κι αυτός σεξουαλικά, μπαίνει στο "παιχνίδι" της αναζήτησης. Μπαίνει όμως ως "περαστικός". Δεν κρίνει και δεν αξιολογεί όπως θα έπρεπε την εκάστοτε ερωμένη του. Γιατί; Γιατί περιμένει να γίνει "πετυχημένος". Γιατί περιμένει να γίνει "εραστής" όλων των γυναικών και να διαλέξει από ένα τεράστιο σύνολο όποια θέλει. Όποια καλύπτει όλες τις "προδιαγραφές" της δικής του αξίας. Το αποτέλεσμα; Μπορεί να γνωρίσει την τέλεια γυναίκα γι' αυτόν -ακόμα και στην αρχή της πορείας του- και να μην την αξιολογήσει όπως της αξίζει. Να την "προσπεράσει" και στη συνέχεια να την "πατήσει". Η "επιτυχία" να μην έρθει ποτέ και γυναίκα ανάλογης ποιότητας να μην συναντήσει επίσης ποτέ.
Το μεγάλο θέατρο.
Γιατί όμως η εξουσία κινήθηκε με τόσο μένος εναντίον της γυναίκας; Είχε τόση μεγάλη ανάγκη να την "παρακολουθεί" καθημερινά; Αν η γυναίκα ήταν τόσο ισχυρή, για να πάρει την απόφαση της εισόδου μας στην πατριαρχία, ποιος θα την σταματούσε, αν ανακαλούσε την ίδια απόφαση. Γιατί αυτό το μένος, όταν στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πρακτικό νόημα; Δεν υπάρχει ιερατείο καμίας θρησκείας, που να μην κινήθηκε εναντίον της. Δεν υπάρχει ιερατείο, που να μην την κατηγόρησε. Την χαρακτήρισαν "βρόμικη", την χαρακτήρισαν αδύναμη, την χαρακτήρισαν υπεύθυνη για όλες τις "αμαρτίες". Την χαρακτήρισαν "ευάλωτη", που απειλούσε την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Ποια; Τη γυναίκα. Το θηρίο, που αρνείται την οποιαδήποτε αμαρτία, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα παιδιά της. Τη φοβερή και τρομερή μητέρα των ανθρώπων. Ποιοι; Οι αδύναμοι και με την έμφυτη τάση προς την αμαρτία άνδρες.
Ταυτόχρονα βλέπουμε και ένα άλλο παράδοξο. Οι γυναίκες είναι αυτές, οι οποίες κατ’ εξοχήν στηρίζουν όλες τις θρησκείες. Ακόμα και τις πιο σκληρές. Ακόμα κι αυτές που τις "βρίζουν". Τις γυναίκες βασανίζουν οι "Ταλιμπάν" κάθε θρησκείας και οι γυναίκες τους δίνουν ισχύ στην κοινωνία. Τι συμβαίνει; Γιατί "ξύνονται" στην γκλίτσα του τσομπάνη; Γιατί συμβαίνει αυτό το οποίο είπαμε. Είναι οι ισχυρές, οι οποίες αποφάσισαν να στηρίξουν μέχρι τέλους την επιλογή τους. Αποφάσισαν ότι συμφέρει τα παιδιά τους η πατριαρχία και στηρίζουν όλους τους θεσμούς της. Ακόμα και τους πιο βασανιστικούς για τις ίδιες. Ακόμα κι αυτούς που τις προσβάλουν καθημερινά. Συμφέρει τα παιδιά τους. Τι να κάνουν; Θα θέσουν σε κίνδυνο τα συμφέροντα των παιδιών τους, επειδή ο παπάς τούς είπε να μην πάνε να κοινωνήσουν όταν είναι "βρόμικες"; Θα θέσουν σε κίνδυνο τα συμφέροντα των παιδιών τους, επειδή ο μουφτής τους είπε να φορέσουν μια μπούργκα; Οι γυναίκες αντέχουν τα πάντα. Δεν θ' αντέξουν αυτές τις αστειότητες; Άρα είναι βέβαιο ότι πρόκειται περί μιας στημένης "παράστασης". Οι γυναίκες παίζουν μια "παράσταση" με τους ιερείς και απλά μέσα στις ανάγκες του ρόλου τους είναι και να τις βρίζουν αυτοί οι ιερείς.
Ήταν όμως πραγματικοί μισογύνηδες όλοι αυτοί οι εξουσιαστές; Όχι βέβαια. Στην πραγματικότητα οι κορυφαίοι και οι σκληρότεροι των εξουσιαστών ούτε καν ενδιαφέρονται για τις γυναίκες. Γιατί; Γιατί δεν είναι καν άνδρες. Οι γυναίκες, δηλαδή, δίνουν μια "παράσταση" σύγκρουσης με "γυναικωτούς" αρχιερείς. Για όσο διάστημα τα ιερατεία υπόσχονται στις μητέρες τάξη, ειρήνη, ευημερία και προπάντων ανταμοιβή για τους κόπους των παιδιών τους, δεν θα τους αμφισβητήσουν ποτέ. Δεν τις ενδιαφέρει να τους αμφισβητήσουν. Οι ιερείς να είναι καλά, που θα έχουν την εξουσία και τον πλούτο ν' ανταμείβουν τα "καλά" παιδιά —δηλαδή τα δικά τους— με βολέματα. Να θυσιάζεται η γυναίκα, για να "φτάσει" το παιδί της κάπου, αλλά να υπάρχει και ο ιερέας, ο οποίος θα δίνει "πρακτικό" νόημα στο "φτάσιμο". Να μην πάει τόσος κόπος τζάμπα. Να υπάρχει μια θεσούλα να βολευτεί το παιδί. Επί αιώνες τα ιερατεία ήταν το μεγάλο "μέσο" των απλών γυναικών για βόλεμα των παιδιών τους. Όποια δεν είχε μπάρμπα στην Κορώνη τον έφτιαχνε μέσα στην εκκλησία.
Γι' αυτόν τον λόγο κάνουν πως δεν "καταλαβαίνουν" τι συμβαίνει. Γι' αυτόν τον λόγο κανένα σκάνδαλο του ιερατείου δεν τις "σκανδαλίζει" σε βαθμό ν' αμφισβητήσουν τους θεσμούς, που παράγουν αυτά τα φαινόμενα. Αρκεί βέβαια τα χέρια των ανωμάλων να "θωπεύουν" τα παιδιά των άλλων και όχι τα δικά τους. Για όσο διάστημα τα "σκάνδαλα" δεν αφορούν τα δικά τους παιδιά, σέβονται και υποτάσσονται στους θεσμούς, οι οποίοι υποτίθεται μεταφέρουν τον μισογυνισμό μέσα στην κοινωνία.
Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι, αν υπήρξε ποτέ η πάπισσα Ιωάννα, δεν θα ήταν πολύ διαφορετική από τον προκάτοχό της και από αυτόν που τη διαδέχθηκε. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι "θεματοφύλακες" όλων των αυτοκρατοριών του παρελθόντος ήταν οι ευνούχοι. Δεν είναι τυχαίο που η ομοφυλοφιλία των ανδρών ταλαιπωρούσε τη βρετανική αυτοκρατορία στην εποχή της απόλυτης ισχύος της. Δεν είναι τυχαίο που τα ιερατεία των πιο σκληρών και ισχυρών θρησκευτικών δογμάτων απαιτούν την "αγαμία" και άρα καθιστούν τη δομή τους "φιλόξενη" προς τους ομοφυλόφιλους.
Αυτό, που στην κοινωνία θα προκαλούσε "ερωτήματα", πάει στην εκκλησιαστική δομή και εμφανίζεται σαν "θυσία" προς τον Θεό. Ποιος άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει αν ένας άγαμος ιερέας είναι τέτοιος επειδή "θυσιάζεται" για τον Κύριο ή επειδή είναι ομοφυλόφιλος; Ένας άνδρας, που δεν έχει γυναίκα-σύντροφο όταν ζει στην κοινωνία, είναι "ύποπτος" για ανωμαλία, ενώ όταν "φιλοξενείται" σε κάποια θρησκευτική δομή είναι "υποψήφιος" άγιος.
Αυτό έχει την εξήγησή του. Οι άνδρες δεν είναι φυσικοί φορείς της εξουσίας. Η φυσική εξουσία απαιτεί υπέρμετρες θυσίες για την άσκησή της και αναπτύσσεται με φυσικό τρόπο μόνον για λόγους υπηρεσίας. Η φυσική εξουσία, δηλαδή, λαμβάνεται από αυτούς που θέλουν να υπηρετήσουν τους άλλους και όχι να υπηρετηθούν οι ίδιοι από τους άλλους. Τέτοιος φυσικός φορέας εξουσίας είναι μόνον η γυναίκα. Η μητέρα έχει εξουσία ζωής και θανάτου πάνω στα παιδιά της, γιατί απλούστατα μέσω αυτής της εξουσίας θα τα υπηρετήσει και όχι το αντίθετο.
Από τη στιγμή που η εξουσία πέρασε στα χέρια των ανδρών, τα πράγματα ήταν λογικό να γίνουν δύσκολα γι' αυτούς που θα τη διαχειριζόταν. Όταν μάλιστα μιλάμε για την υπέρτατη εξουσία, τα πράγματα ήταν βέβαιον ότι θα γίνονταν εφιαλτικά. Οι άνδρες θα έπαιρναν στα χέρια τους την απόλυτη εξουσία, αλλά κάποιοι άλλοι θα φρόντιζαν να τους πιούν το αίμα μέχρι να τους τη δώσουν. Από τη στιγμή που ο "ευμετάβλητος" άνδρας δεν ήταν φυσικός φορέας εξουσίας, για ν' αποκτήσει τη σταθερότητα που απαιτούσε μια τέτοια εξουσία, θα έπρεπε να "λιώσει" και να "ξαναχυθεί" σε νέο "καλούπι". Η εξουσία, δηλαδή, για να μην απειλείται, έπρεπε να δημιουργήσει ένα νέο "είδος", το οποίο μέχρι τότε δεν υπήρχε στη φύση. Αυτό το είδος είναι οι ομοφυλόφιλοι άνδρες, οι οποίοι στην εποχή της μητριαρχίας δεν υπήρχαν.
Σ' εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν, γιατί οι ομοφυλόφιλοι δημιουργούνται εξαιτίας της δυσλειτουργίας της κοινωνίας. Δημιουργούνται μέσα σε μηχανισμούς, η λειτουργία των οποίων διακρίνεται από την έντονη καταπίεση και τις απάνθρωπες φιλοδοξίες. Σκληρές οικογένειες, σκληρά σχολεία ή σκληρά κατηχητικά τα οποία επιβάλουν απάνθρωπα πρότυπα. Στην εποχή της μητριαρχίας ο άνδρας δεν "προλάβαινε" να γίνει ομοφυλόφιλος. "Φιλοξενούνταν" εντός των πλαισίων της οικογένειάς του μόνον για το διάστημα που καθόριζε το όριο της επιβίωσης. Της απλής επιβίωσης χωρίς παραπάνω στόχους.
Δεν μπορούσε και δεν ήθελε η οικογένεια να τον κρατά για μεγαλύτερο διάστημα και να τον καταπιέζει, προκειμένου να ευθυγραμμιστεί με απάνθρωπα πρότυπα. Δεν υπήρχαν τέτοια πρότυπα, γιατί δεν υπήρχαν θέσεις, που να προσφέρουν την εύκολη επιβίωση στους "επιτυχόντες". Αν από τυχαία γεγονότα κάποιος γινόταν τέτοιος, η κοινωνία των ανθρώπων απλά έδειχνε το πάγιο σκληρό της πρόσωπο. Τον απέβαλε από τις τάξεις της και τον κατέστρεφε. Γιατί; Για να μην πλησιάζει τα παιδιά της. Έτσι σκληρά λειτουργεί η φύση και η κοινωνία της μητριαρχίας ήταν μια σκληρή φυσική κοινωνία.
Οι ομοφυλόφιλοι εμφανίστηκαν, σε βαθμό να είναι "ανιχνεύσιμο" μέγεθος μέσα στην κοινωνία, μόνον στην εποχή που εξυπηρετούσαν το σύστημα. Στην εποχή της πατριαρχίας. Αποτελούν "κατασκευή" του συστήματος. Τα "μουλάρια" του ανθρώπινου είδους. Όπως η φύση ανέχεται το μουλάρι —που δεν είναι ούτε καθαρό άλογο ούτε καθαρό γαϊδούρι— αλλά η σκληρότητά της έγκειται στο γεγονός ότι δεν του επιτρέπει να αναπαράγεται ως ξεχωριστό είδος, έτσι συμβαίνει και με τους ομοφυλόφιλους. Η κοινωνία τούς ανέχεται —παρ' όλο που δεν είναι ούτε καθαροί άνδρες ούτε καθαρές γυναίκες—, αλλά δεν τους δίνει τη δυνατότητα να "αναπαραχθούν". Δεν τους δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσουν ωφέλημα γι' αυτούς κοινωνικά πρότυπα και συνθήκες, για ν' "αναπαράγονται" οργανωμένα μέσα στην κοινωνία. Αναπαράγονται εν κρυπτώ μέσα σε μηχανισμούς, τους οποίους η κοινωνία απλά κάνει πως δεν "βλέπει", γιατί αυτή είναι η επιθυμία του συστήματος.
Αν δηλαδή υποθέσουμε ότι στην εποχή της πατριαρχίας την απόλυτη εξουσία την έχει ο Διάβολος, πώς θα τον φανταζόμασταν ως άνθρωπο; Θα τον φανταζόμασταν ως νέο, ωραίο και λάτρη του γυναικείου φύλου; Τι ανάγκη θα είχε την εξουσία, αν θα μπορούσε να εξυπηρετεί τις ανδρικές ανάγκες του χωρίς την εξουσία; Τι ανάγκη θα είχε τα χρήματα, αν οι γυναίκες τον ερωτεύονταν; Άρα; Άρα, αν υπήρχε ο Διάβολος, ως ζωντανό πρόσωπο, θα ήταν γέρος, κοντός, φαλακρός και ....ομοφυλόφιλος. Μήπως είμαστε ρατσιστές; Όχι βέβαια. Έχουμε αυτήν την εικόνα στο μυαλό μας για κάποιους πολύ συγκεκριμένους λόγους.
Θα ήταν όμοιος με το απόλυτο ανδρικό αντιπρότυπο των γυναικών, ώστε να ξεκινήσει το "τρέξιμο" της ζωής του με τέτοιο πάθος και σε τέτοιον βαθμό, ώστε στο τέλος να "εκτροχιαστεί" στην ανωμαλία. Θα ήταν αυτός, που δεν θα είχε ΤΙΠΟΤΕ και θα τα ήθελε ΟΛΑ. Θα ξεκινούσε ως ο απόλυτα μη ανταγωνιστικός άντρας, ώστε μέσα από συνεχή θυσία και αυτοακρωτηριασμούς —προκειμένου να "διαφοροποιηθεί", για να εμφανιστεί ως μοναδικός— στο τέλος θα έχανε τον "προσανατολισμό" του και θα άλλαζε "στρατόπεδο". Αν στην αρχή της ζωής του είχε μία φορά την ανάγκη της εξουσίας για να "εξυπηρετηθεί", στο τέλος της ζωής του θα την είχε ανάγκη χίλιες.
Ο Διάβολος θα ήταν όπως ήταν κι εξακολουθούν να είναι οι αρχιερείς του Θεού. Γιατί; Γιατί αυτό βολεύει την εξουσία. Για να έχει ο ίδιος ανάγκη την εξουσία όσο ανάγκη τον έχει και η ίδια. Για να προστατεύει με κάθε μέσο την εξουσία. Για να είναι έτοιμος να σκοτώσει όποιον την αμφισβητεί, εφόσον η αμφισβήτησή της θα σήμαινε "θάνατο" γι' αυτόν. Για να είναι ανελέητος κι ακλόνητος όταν υπερασπίζεται τον θρόνο του, όπως είναι μια γυναίκα όταν υπερασπίζεται τα παιδιά της.
Αν, ως εξουσία, έχεις ανάγκη έναν τέτοιον "άνδρα", πού θα τον βρεις, αν δεν τον "κατασκευάσεις" μόνος σου; Αν ένας τέτοιος άσχημος ομοφυλόφιλος έχει μια στοιχειώδη ελπίδα να βρει άνδρες να τον συντροφεύουν στη ζωή του, τότε αυτήν τη διατηρεί ζωντανή μόνον όταν ο κόσμος είναι θεόφτωχος κι απελπισμένος. Μόνον σε συνθήκες που τα μέσα, οι εξουσίες και τα πλούτη του Διαβόλου έχουν πιθανότητα να αποδώσουν "καρπούς".
Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Το σύστημα της πατριαρχίας τούς "κατασκευάζει" μόνο του τους "άνδρες" που το εξυπηρετούν. Τους παίρνει νέους και ωραίους, όπως είναι όλοι οι άνδρες και τους παραμορφώνει. Τους βάζει σε δομές σκληρές και χρονοβόρες και τους ακρωτηριάζει στην κυριολεξία. Τους τρώει τον χρόνο και τους καταστρέφει το σύνολο της ανδρικής ψυχοσύνθεσης. Εδώ και αιώνες έχει άπειρες γνώσεις για να το κάνει και δεν έχει ανάγκη καμία νέα επιστημονική "βοήθεια".
Αντιλαμβανόμαστε ότι η "παράσταση" με τις γυναίκες έχει και συνέχεια. Όπως οι ιερείς βρίζουν και μειώνουν καθημερινά τις γυναίκες, γιατί αυτό εξυπηρετεί τα κοινά συμφέροντά τους, έτσι βρίζουν και τους ομοφυλόφιλους. Η άποψη δηλαδή των ιερατείων της αγαμίας για την ανδρική ομοφυλοφιλία είναι πέρα για πέρα υποκριτική. Αυτοί, που βρίζουν φανατικά τους ομοφυλόφιλους, είναι στο σύνολό τους ομοφυλόφιλοι. Σαν τον κακόμοιρο τον διευθυντή του FBI τον διαβόητο Χούβερ. Όλη την ημέρα κατηγορούσε τους ομοφυλόφιλους και το βράδυ περιφερόταν στα πάρτι με γυναικεία ρούχα.
Αυτοί ελέγχουν την πανανθρώπινη εξουσία και αυτοί καθορίζουν το "λειτουργικό" της ανθρώπινης κοινωνίας. Για τις ανάγκες αυτής της εξουσίας -και άρα και τις δικές τους- επιδιώκουν τον έλεγχο των δύο φύλων. Τη γυναίκα τη χρησιμοποίησαν ως μέσο, για να εξουσιάσουν τους άνδρες. Για να διαιωνίσουν την εξουσία τους πάνω στους άνδρες ήθελαν ένα "καρότο" και το "καρότο" ήταν η γυναίκα. Ο άνδρας δεν "τρέχει", αν δεν έχει ένα ορατό "έπαθλο". Το μέγα "έπαθλο", που είναι η γυναίκα. Το Ουρί του Παραδείσου.
Η εξουσία αυτό το γνώριζε και το εκμεταλλεύτηκε. Έτσι φτάνουμε στο σημείο όπου την "πατά" ο άνδρας. Ο άνδρας, μπαίνοντας στη λογική του συστήματος, αγνοεί τον έρωτα, όσες ευκαιρίες κι αν του δοθούν ...-ευκαιρίες, οι οποίες δεν δίνονται στη γυναίκα-. Γιατί; Γιατί περιμένει το καλύτερο "έπαθλο". Γιατί "πείθεται" ότι αυτό, το οποίο παίρνει με βάση το βασικό του ανθρώπινο κεφάλαιο, είναι παντελώς ασήμαντο σε σχέση μ' αυτό που δικαιούται. Σε σχέση με τα "κοπάδια" των Ουρί, που υπόσχονται οι Παράδεισοι του συστήματος για τους "χτισμένους".
Απλά πράγματα. Ένας κοντός Σαρκοζί ονειρεύεται την Κάρλα Μπρούνι από τότε που ήταν ένας απλός κοντός. Για να φτάσει η Κάρλα στο κρεβάτι του, έπρεπε πρώτα ο ίδιος να φτάσει να γίνει Πρόεδρος της Γαλλίας. Για όσο διάστημα αυτό που βλέπει ο άνδρας στον καθρέφτη του δεν ταιριάζει μ' αυτό που νομίζει για τον εαυτό του, όλες οι σχέσεις του θα είναι "εφήμερες". Θα "χτίζει" και θα περιμένει. Θα "χτίζει" μέχρι να βγει στην "αγορά" με πλήρες "κεφάλαιο", για να "ψωνίσει". Αυτή είναι η παγίδα στην οποία πέφτουν οι άνδρες. Περιμένουν κέρδη "επενδύσεων" και χάνουν το "τρένο" του έρωτα. Εκεί βρίσκεται η παγίδα, που τους οδηγεί μαζικά στο "θάνατο". Όλοι περιμένουν και οι ελάχιστοι πετυχαίνουν. Οι κοντοί είναι εκατομμύρια και ο Σαρκοζί είναι η μία πετυχημένη εκδοχή "πανύψηλου" κοντού. Η εκδοχή, που θα παρασύρει τους υπόλοιπους, εφόσον λειτουργεί σαν πρότυπο και "απόδειξη" του συστήματος ότι ευνοεί τους δούλους του.
Αναφερόμαστε στην περίπτωση του Σαρκοζί όχι τυχαία. Αν κάποιος είναι παρατηρητικός, θα δει ορισμένα πράγματα πολύ περίεργα. Όσο πιο σκληρό και δύσκολο είναι ένα σύστημα, τόσο πιο πολύ οι ζωντανοί εκφραστές των προτύπων του "απομακρύνονται" από τα ιδανικά πρότυπα του βασικού ανθρώπινου κεφαλαίου, το οποίο είναι η φυσική ανθρώπινη υπόσταση. Τα πρότυπα της νεότητας, της ομορφιάς κλπ.. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Όσο πιο περίπλοκο και σκληρό είναι ένα σύστημα, τόσο πιο ηλικιωμένοι και δύσμορφοι είναι αυτοί οι οποίοι το κυβερνούν. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Όσο πιο πολύ "χτίζεις", τόσο πιο πολύ χρόνο χρειάζεσαι, για να μπεις στη "μισθοδοσία" των προτύπων. Ο άνθρωπος όμως είναι θνητός και γερνά. Είτε ξεκινήσει την πορεία του όμορφος είτε άσχημος, τη στιγμή που θα "ανταμειφθεί" σίγουρα δεν θα είναι νέος. Σε όλες τις περιπτώσεις δεν θα είναι ανταγωνιστικός στο επίπεδο του βασικού ανθρώπινου κεφαλαίου και άρα δεν θα επιθυμεί αυτό το "πεδίο" σύγκρουσης.
Εδώ αποκαλύπτεται μια συνομωσία "παραμορφωμένων" ανδρών εις βάρος ανδρών, εφόσον η ανταμοιβή είναι κοινή για όλους και είναι η γυναίκα. Άρα, ποιοι είναι αυτοί, που θέλουν ν' αρχίσουν το "τρέξιμο"; Ποιοι είναι οι καλύτεροι σύμμαχοι του συστήματος; Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές των προνομίων των ανώμαλων γερόντων που κυβερνούν; Αυτοί, οι οποίοι έχουν λόγους ν' απομακρυνθούν από εκεί που δεν τους συμφέρει. Αυτοί, οι οποίοι έχουν λόγους ν' απομακρυνθούν από το βασικό ανθρώπινο κεφάλαιο. Αυτοί, οι οποίοι δεν είναι ανταγωνιστικοί στο θέμα της εξωτερικής εμφάνισης. Αυτοί, οι οποίοι έχουν κάποιες δυσμορφίες. Οι κοντοί, οι φαλακροί, οι κουτσοί κλπ.. Αυτοί, που με ένα πτυχίο θα βάλουν "πόντους" στο μπόι τους. Αυτοί, που με μια καλή θέση εξουσίας θα βάλουν "τρίχες" στα γυμνά κρανία τους. Αυτοί, που με μια λαμπρή καριέρα θα "θεραπεύσουν" την αναπηρία τους.
Άρα, τι έχουμε βρει μέχρι τώρα; Έχουμε βρει τους εξουσιαστές -και άρα τους "πετυχημένους" σαν πρότυπα- και τους "γενίτσαρους", που θέλουν να γίνουν όμοιοι μ' αυτούς. Όλους αυτούς, οι οποίοι με τεχνητούς τρόπους θέλουν να ξεπεράσουν φυσικές αδυναμίες. Όλους αυτούς, οι οποίοι θα εμφανιστούν ως "καλά" παιδιά των θρησκειών. Όλους αυτούς, οι οποίοι θα εμφανιστούν ως "καλά" παιδιά του συστήματος και πρότυπα για τους υπολοίπους. Γιατί τους αναζητούμε; Γιατί απλούστατα, όταν θέλεις να εντοπίσεις τον "προσανατολισμό" των προτύπων μιας κοινωνίας, θα πρέπει να γνωρίζεις ποιους εξυπηρετούν και γιατί τους εξυπηρετούν. Θα πρέπει να γνωρίζεις ποια είναι τα χαρακτηριστικά των λίγων που την εξουσιάζουν και ποια χαρακτηριστικά επιθυμούν να μεταφέρουν στη μάζα. Οι "άγιοι" ομοφυλόφιλοι δίνουν τις "εντολές" και τα "καλά" άσχημα παιδιά υπακούν. Αυτοί μεταφέρουν τις "εντολές" στην κοινωνία και παρασέρνουν τα δύο φύλα στον όλεθρο.
Έτσι χάνουν τα δύο φύλα το "ραντεβού" του έρωτα και η ανθρωπότητα το "ραντεβού" με την ειρήνη. Για διαφορετικούς λόγους και εξαιτίας διαφορετικών αναγκών κανένας δεν βρίσκεται εκεί όπου πρέπει την ώρα που πρέπει, για να συναντήσει την ευτυχία. Η γυναίκα, γιατί πείθεται από το σύστημα να πάρει ως σύντροφό της τον άνδρα που συμφέρει και όχι αυτόν που θέλει να κοιμηθεί μαζί του. Ο άντρας, γιατί πείθεται από το σύστημα να παρατήσει αυτήν που κοιμάται μαζί της, γιατί δεν συμφέρει. Με αυτόν τον τρόπο επιβεβαιώνεται απόλυτα η "κατάρα" του Θεού. Καθημερινά ο άνθρωπος πραγματοποιεί το προπατορικό αμάρτημα και παίρνει αυτήν την κατάρα πάνω του. Η γυναίκα υποτάσσεται απόλυτα στον άνδρα και ο άνδρας σέρνεται στη γη σαν το φίδι. Για όσο διάστημα συμβαίνουν αυτά, ο Διάβολος θα "κυριαρχεί" στη Γη. Όπως ακριβώς είχαμε προειδοποιηθεί ότι θα συμβεί.
_________________
Ακόμα κι αν βασίλευε ο λιμός μήτε ένα στάχυ δε θα λαχταρούσα.
Τέτοια αφθονία χαμογελάει στο κλαδί μου που αναρωτιέμαι πως νιωθουν οι βαθύπλουτοι;
Ένας μαχαραγιάς ή ένας πρίγκιπας.
Με μόνο το ψίχουλό μου λογαριάζω τον εαυτό μου Άρχοντά τους!
|
